Ik ben (niet) bang voor de tandarts!

De tandarts, voor de één een verschrikking voor de ander een gezellig sociaal familie uitje. Ik behoor tot de groep die er een beetje tussenin zit. Ik ben niet bang voor de tandarts, maar dat je nou zegt:”hè gezellig ik mag weer naar de tandarts.” Nou, dat ook weer niet.

Vroeger ging ik braaf ieder half jaar naar de tandarts ter controle en mocht ik af en toe genieten van het helse lawaai van de boor, georchestreerd door die man met dat mondkapje . Je weet wel, dat geboor dat als je in de wachtruimte zit je de kriebels geeft van teen tot kruin. Ik onderging dit alles overigens altijd zonder verdoving, stoer hè? Nadat ik het huis was uitgevlogen werd dat halfjaarlijkse uitstapje een jaarlijks uitstapje tot zelfs jaren niet gaan. Ik weet het, hartstikke slecht en dat terwijl ik een mooi, goed gebit enorm belangrijk vind.

De laatste jaren ga ik wel weer braaf ieder half jaar, zo ook een maand geleden. Ik ging samen met mijn meisje, want ook dat hoort erbij.wp-1467560453712.jpg Gelukkig is meisje totaal niet bang voor de tandarts en springt ze meteen de stoel in als we aankomen. Onze tandarts zorgt er overigens wel voor dat de kleintjes graag komen, want na ieder bezoek mogen de kleine bezoekertjes iets uitzoeken uit een bak (zouden ze voor volwassenen ook moeten doen). Meisje kwam er ongeschonden vandaan en toen was het mijn beurt.

Gaatjes vond meneer de tandarts niet, gelukkig (dus ik kan met een gerust hart door blijven snoepen) maar wel zag de tandarts dat ik ontstoken tandvlees heb en dat hij hier wel iets aan moest doen wilde ik mijn kiezen blijven houden. Het idee dat er één of twee kiezen uit zouden vallen doordat ik tandsteen had bezorgde mij nachtmerries en dus maakte ik een nieuwe afspraak. “Ik zou dan wel je dochter thuislaten,” ze de vriendelijke man. Nou lekker dan, dacht ik, dan wordt het vast een ongelooflijk bloedbad.

Vorige week was het dan zo ver. En ondanks dat ik niet bang ben om naar de tandarts te gaan, had ik nu toch wel een beetje last van een zenuwachtig gevoel in mijn buik. Ik had uiteraard al op internet gekeken naar hoe zoiets in z’n werk gaat en dan lees je de meest gruwelijke verhalen.20160703_174201.jpg (Note to myself: NOOIT googelen voor zoiets). Ik nam plaats op de beruchte stoel, kreeg een slabbetje voor het knoeien (ohjee gaat het dan zó bloeden?) en mocht mijn mond openen. De assistente stond paraat met haar “bloedzuiger” en de tandarts met al zijn andere martelwerktuigen. Soms werd er iets zo ver mijn strot in geduwd dat ik moest kokhalzen, lekker dan als je bent overgeleverd aan de grillen van iemand anders. Het gekras aan mijn voortanden vond ik echt helemaal niet leuk en ik probeerde mij te concentreren op het plafond. Niet dat daar wat leuks te zien was, maar oké. Hm, ik bedenk me nu dat het toch best een goed idee zou zijn als de tandartsen een tv in het plafond monteren zodat je bent afgeleid. Toch maar eens voorstellen aan hem. Na een half uur was meneer de tandarts klaar en mocht ik de stoel verlaten. “Wel goed blijven raggen (rageren ofzo) .” Dus bepakt en bezakt met enkele ragertjes liep ik weer met een frisse, tandsteen vrije mond naar buiten.

Tot over een half jaar!

Liefs Miron

Ga jij ieder half jaar braaf naar de tandarts? Ben je bang voor de tandarts of vind je het wel een gezellig uitje?

Update Minister Asscher

Wat een ongelooflijke weken heb ik beleefd. In mijn vorige blogs hebben jullie gelezen dat we met de klas actie hebben gevoerd en dat ik een brief aan de Minister Asscher heb geschreven over de gevolgen van de invoering van de WWZ. Dit alles heeft enorm veel teweeg gebracht waardoor ik dagen bezig ben geweest met een en ander uit te zoeken en om nog hoger op die barricaden te klimmen. Net als iedereen kan ik absoluut niet tegen onrecht en daar wilde ik nu ook eens echt iets aan doen.

Mijn brief aan Asscher, in zowel mijn blog als in mijn statusupdate op FB is ongeveer bij elkaar 10.000 keer gelezen. Een getal waar ik van duizel en waar ik enorm blij van word. Voor sommige (bekende) bloggers misschien een aantal dat vaak bereikt wordt, maar voor mij een unicum.20160626_201256 Iets wat ik nooit heb durven dromen. Mijn doel was dat Asscher het zou lezen en contact met mij zou opnemen. En dat was bijna het geval, bijna, maar toch close enough. Op een dinsdagavond kreeg ik ineens een bericht van de woordvoerder van de minister, of ik mijn gegevens wilde geven zodat ze contact met mij kon opnemen. Nog geen 5 minuten nadat ik mijn telefoonnummer had gemaild, werd ik gebeld door haar. Jongens, jongens, mijn t-shirt kon ik na dat gesprek bijna uitwringen, zo erg zweette ik (sorry!). Ik had een trillende stem en was stront zenuwachtig. Het gesprek verliep op z’n politieks, het lag natuurlijk echt niet aan Asscher dat dit allemaal gebeurde en de wet zou zorgen voor meer banen. Hoewel het een vriendelijke vrouw was en een goed gesprek, had ik er uiteindelijk inhoudelijk niet heel veel aan, hoewel het mij hierna wel bedacht dat het ook (mede) aan het beleid van de Stichting kon liggen.

Dit gesprek heeft er voor mij wel voor gezorgd dat ik verder wilde gaan met mijn onderzoek. Ik heb een advocate ingeschakeld die voor mij een en ander ging uitzoeken, ik dook verder het internet op om alles uit te zoeken en samen met twee anderen besloten we de media te benaderen om de gevolgen van de WWZ, of het beleid van de Stichting onder de aandacht te brengen. 20160626_200952Nadat we een persbericht hadden verstuurd werd ik vrijwel direct gebeld door de krant, wauw, wat was ik blij dat we ook dat hadden bereikt. De journalist die belde vertelde mij dat het de dag erna in de krant zou staan. Trots als een pauw hing ik de telefoon op (lees: drukte op het uitknopje) en sprong de hele kamer door. De dag erna stond er dus een stuk in de krant en ook een stuk in Sittard-Geleen Nieuws. Tevens is er een petitie gestart om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen om te overhandigen aan de Stichting ( je kunt nog steeds tekenen :)).

Echter, het eindigt hier niet. Het blijkt namelijk dat op sommige scholen de vervangers wél kunnen blijven, hoe dit kan, dat weten we nog niet, maar we blijven sowieso tot 1 juli strijden voor duidelijkheid en rechtvaardigheid.

 

 

Ik wil trouwens nog even van de gelegenheid gebruik maken om (alvast) iedereen te bedanken. Ik weet dat ik jullie de afgelopen week tot in den treure heb lastiggevallen; met de petitie, met de vraag of jullie willen delen, met constante posts op FB en Twitter en ga zo maar door. En jullie bleven liken en delen, wauw, dat waardeer ik enorm. BEDANKT daarvoor! Ohja en alvast sorry voor de komende week, want dan zal ik nog even doorgaan met stalken. Uiteraard voor een goed doel!

Liefs Miertje

 

 

Het is Mega Miertje!

Lieve Mega Miertje,

Ja, Mega Miertje, zo ga ik je vanaf nu noemen. Niks aan te doen, breng mij niet op andere gedachten. Nee lieve lezers Miertje heeft geen verlate groeistuip gehad en hoewel zij een enorme zoetekauw kan zijn is zij ook niet explosief in omvang toegenomen. Maarrrrr zij is wel wél Mega moedig in de pen geklommen om de gevolgen van de invoer van de Flexwet onder aandacht te brengen.

Als ik een pauw was stonden al mijn veren nu pronkend overeind. Eerst de ‘actie’ die jullie hebben gevoerd, dat moet de juf toch zo enorm goed hebben gedaan. En dan de brief aan Minister Asscher. Ik denk dat dat ongeveer zo is gegaan:

Op een ochtend werd Minister Asscher wakker. Hij gaapte eens flink, voorzag zichzelf van koffie en boterhammetje met pindakaas en bekeek met nog half slaperig hoofd zijn telefoon. Huh, een melding van Twitter. Hij was getagd door een prachtige blonde aantrekkelijke dame! Meteen was hij klaarwakker en nieuwsgierig. ‘Ah, ze heeft een iets geschreven over de flexwet. Tja, dat doen er wel meer maar echt hoor, ze zien nog niet wat wij allang zien. Die flexwet is flex jonguh!’
Een beetje teleurgesteld dat ze niet een leuke sollicitatie stuurde (hij verheugde zich al om met Blonde Beauty uit lunchen te gaan tussen de middag) klikte hij toch op de bijgevoegde link naar haar artikel. En wat hij toen las….
Het schaamrood stond hem al snel op de kaken. Hij was er stil van. 
Laten we er nou eens vanuit gaan dat hij er zó nog niet over had nagedacht. L. krabt zich eens achter de oren en geeft de persvoorlichter opdracht om contact met deze blonde intelligente dame op te nemen. Dat heeft ze natuurlijk meteen gedaan, dus dit wordt nog vervolgd. 
wp-1465547666072.jpg
En hoewel de flexwet nog niet direct is aangepast of geschrapt (hoewel dat na jouw schrijven natuurlijk wel de enige juiste en passende reactie was geweest) heeft het toch wat losgemaakt.
Dus lieve lezers, sta allen op, neem een lepeltje zangzaad (chiazaad mag ook,nagenoeg hetzelfde) schraap uw keel en zingt allen uit volle borsten mee:
Dit is Mega Miertje Mega Miertje
Als een echte superheld 
Die elke *minister* op aarde velt
Dit is Mega Miertje, Mega Miertje,
tegen flexwet, tegen kwaad,
Mega Miertje staat paraat.

Ohja, nog even een korte opmerking voor Meneer Asscher:  Mega-Miron heeft dan wel niet gesolliciteerd maar u kunt haar gerust aannemen hoor. Functie? Gezond-Verstand-Adviseur. In deze functie zou zij zeer waardevol voor u zijn alvorens u instemt met bepaalde zaken of beslissingen neemt.

Tot slot: Staande ovatie voor je moed lieve Mega Miertje!

Liefs,
Lein

Beste Lodewijk, geachte Minister Asscher

Heeft u ook kinderen die naar de basisschool gaan? Ik wel, ik heb een dochter en zij zit in groep 3. Ze heeft het voorrecht om een geweldige juffrouw te hebben, ze heet Desi. Een ongelooflijk betrokken, goede en lieve … Lees verder