Dierbare herinneringen aan opa en oma.

Lieve Miertje,

Afgelopen weekend was het Nationale opa & oma dag. Tot een paar maanden geleden had ik al mijn opa’s en oma’s nog. Vraag me niet hoe oud ze zijn, in mijn idee blijven ze altijd hangen op een jaartje of 62 en heel soms denk ik dat ze inmiddels misschien toch wel de 65 zullen aantikken. Hoewel ze het bijzonder complimenteus vinden word ik er soms wel even aan herinnerd dat ze zich respectievelijk toch wel tussen de 74 en 82 jaar bevinden.
Maar ze genieten nog zo van alles dat je dat dus vergeet. opaoma4Mijn ene opa en oma (van in de 80) gaan nog elk najaar vrolijk met de caravan naar Italië om bij vrienden-met-een-wijngaard te helpen tijdens de oogsttijd.
Mijn andere omaatje heeft uiteraard verdriet over het gemis van opa. Maar wat ben ik trots op haar hoe ze toch de draad weer oppakt. Ze onderneemt leuke dingen met vriendinnen, doet vrijwilligerswerk en is altijd blij als je haar even belt.

Als ik terugdenk aan vroeger hoe was met mijn opa’s en oma’s…..
De ene woonden relatief dichtbij, dus op woensdagmiddag ging ik met mijn moeder en zusje altijd naar oma.opaoma Uren zat ik achter haar secretaire briefjes te schrijven op gele post-it blaadjes en plakte die door het hele huis. De andere opa en oma woonden een stuk verder dus daar gingen we met de auto of trein naar toe en het leukste was dat je nooit hoefde aan te bellen. Het waren een typische koordje-uit-de-brievenbus-opa-en-oma. Je kwam binnen en dan klonk er (nog steeds trouwens) ‘Haaaaa lieffie!’ Opa heeft dat koordje gelukkig erg stevig gemonteerd dus hopelijk hangt het nog heel lang uit oma haar brievenbus en kan ik soms even zomaar spontaan een kopje thee bij haar drinken.

Wat heb jij voor herinneringen aan vroeger? Leven jouw opa’s en oma’s nog?

Liefs Lein

==========================================================================

Lieve Lein,

Ik moet bekennen dat ik een beetje jaloers op je ben. Mijn opa’s en oma’s heb ik namelijk niet meer. Mijn “laatste” oma is alweer 9 jaar geleden overleden. Ik heb tot ongeveer mijn 20e al mijn opa’s en oma’s gehad, dus daar ben ik wel blij om. Er zijn genoeg mensen die namelijk één of meerdere opa’s en oma’s niet eens gekend hebben.

Mijn beide opa’s en oma’s woonden dicht in de buurt. Via allerlei paadjes en steegjes rende ik dan naar ze toe. Bij de ene kwam ik altijd achterom, de weg er naar toe was altijd spannend want bij hun in de buurt woonden enkele honden die enorm hard blaften en als klein meisje sprong ik dan 2 meter in de lucht.

Healthy eating carrots in vegetable gardenBij deze opa en oma kreeg ik altijd van die rode anta-flu snoepjes, ken je die? Niet echt een lekker snoepje, maar het hoorde wel bij hun. Mijn opa had ook een moestuintje waar mijn zus en ik altijd wortels uit kregen. Helaas heeft het niet gezorgd dat we goede ogen kregen, zus en ik hebben namelijk allebei een bril/ lenzen.

Mijn andere opa en oma zijn van Poolse afkomst wat vooral met Kerst mooie tradities met zich mee bracht die we nog steeds proberen in stand te houden. Ik ben daardoor ook altijd erg trots om te zeggen dat ik half/ kwart Pools ben, ondanks de altijd negatieve berichten in de media. En nee, ik kom niet bij je stukadoren want dat kan ik niet ;).opaoma2 Bij deze opa en oma (wij noemden ze trouwens dziadzia en babcia) zochten we met Pasen altijd naar eieren, in hun tuin van 3 bij 3 haha, maar het was wel heel leuk. En de lekkerste kopjes thee dronk ik bij mijn babcia. Gewone zwarte thee, en ik heb geen idee wat babcia ermee deed, maar zo’n lekkere thee heb ik nooit meer gedronken.

Ik heb veel mooie herinneringen aan mijn opa’s en oma’s en die koester ik. Ik hoop ook van harte dat mijn meisje nog heel lang van háár beide opa’s en oma’s mag genieten!

Liefs Miertje

Ps. Vorige week hebben we een winactie geplaatst op onze blog. Vandaag kun je nog meedoen om drie super leuke, lieve boeken te winnen voor opa en/of oma.

Avondje rocken met mijn pa

Mijn (stief) vader en ik delen samen de liefde voor één ding, behalve die voor mijn moeder natuurlijk en dat is Rammstein. Al jaren lang zijn wij beiden toch wel een beetje fan van de band Rammstein. Lekkere, stevige rockmuziek waar ik heerlijk van uit mijn dak kan gaan. Zéér geschikt voor onder het autorijden. Mijn hoogtepunt in het fan zijn is het bijwonen van het concert van Rammstein in Berlijn, enkele jaren terug. Sehnsucht-rammstein-19087803-886-782Samen met mijn vader maakte ik de lange reis naar deze prachtige stad, alleen maar om naar Rammstein te gaan kijken. Het was fantastisch, niet alleen om dit samen met mijn pa te mogen meemaken, maar ook het concert zelf. Met veel vuur, vuurwerk en andere spectaculaire aspecten maakten ze er een geweldige show van.

Een tijd geleden ontdekten wij een hele goede coverband van Rammstein, namelijk Stahlzeit. In Heerlen hebben we ze vorig jaar al mogen bewonderen en als cadeau voor mijn pa besloot ik weer een avondje rocken te geven. Ook de coverbands van Metallica en ACDC zouden optreden.

Gisteren was het dan zo ver, we gingen rocken. Mijn garderobe even goed uitgeplozen om een passend rock-tenue te vinden, schoenen aan zonder hak en hoppa we gingen ervoor.20160409_223146 Aangekomen in de Rodahal zag ik vooral zogenaamd stoere kerels. Vrijwel iedereen was in het zwart gekleed, ik zag enorm veel kale hoofden, tatoeages en ik-wil-zo-boos-mogelijk-kijken-mannen. In het begin rook het in de hal nog wel lekker, fijn dat die mannen een lekker luchtje hadden opgedaan. Echter na een tijdje ging het daar binnen wat broeien en ja dan werkt de deo niet meer zo goed en dan gaan al die mannen (en vrouwen) zweten. FB_IMG_1460243383876Dat is sowieso al niet zo lekker, maar met mijn 1 meter 60 kom ik vaak met mijn neus tot okselhoogte en wanneer de zanger dan roept dat hij alle handen wil zien en als iedereen dat dan ook doet….ik kan je vertellen, dat is alles behalve grappig. Wat ook niet grappig is, is dat ik met mijn 1m60 alleen maar ruggen kan zien. We besloten dus om naar het balkon te gaan waar ik ook een collega trof en de hele avond heb ik heerlijk gedanst en gezongen op de liedjes van Rammstein (de eerste tweede bands vond ik niet denderend).

Nadat mijn collega weg was stond ik de laatste nummers van Stahlzeit alleen (mijn pa had wat bekenden ontmoet dus die was er toen niet). Blijkbaar was het feit dat ik alleen stond genoeg reden om de aandacht te trekken van iemand die al de hele tijd naast ons stond.

“Misschien heel direct, maar mag ik je wat vragen?” “Ja hoor dat mag” “Ben jij nog vrijgezel?” “Nee.”……”Oh…ja ik dacht ik vraag maar” “Vragen staat vrij” “Ja, je sprak me aan (uhmmm ik geloof toch echt dat híj míj aansprak, maar goed) dus ik denk vraag maar. Wel fijn voor jou dat je niet vrijgezel bent, alleen voor mij minder leuk” “ja klopt”. Overigens was deze jongen toch echt wel midden twintig, dus die heb ik dan weer in tha pocket. Na dit hoogstaande gesprek danste ik de laatste nummers weer lekker verder, terwijl de ogen van die jongen in mijn rug prikten.

Om 24 uur was het feestje afgelopen, mét pijn aan mijn voeten en rug (en nu in mijn nek van het headbangen) maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb een heerlijke avond gehad met mijn lieve pa! Op naar Pinkpop, want daar komt de échte Rammstein en hoewel Stahlzeit echt geweldig is, kan niets en niemand Rammstein overtreffen!

Liefs Miertje

Wij hebben een énig kind!

“Je dochter is al 6, wordt het niet eens tijd voor een tweede kind?” Deze vraag wordt mij geregeld gesteld. Hoewel deze vraag bijna retorisch is, aangezien de mensen die hem stellen het antwoord eigenlijk wel al denken te weten. Ik zou dan namelijk JA moeten zeggen.

Onze dochter is 6 jaar en blijkbaar is het dan normaal dat er dan echt al een tweede, of zelfs al derde kind achter aan is gekomen. Iedereen gaat hier zomaar van uit, maar nee, bij ons gaat het er niet zo aan toe zoals het ‘hoort’ te gaan.

Zeer korte tijd nadat Dochter werd geboren zijn we er van overtuigd geraakt dat wij compleet zijn. DSC_0515Wij drietjes zijn een drie-eenheid, zo hoort ons gezinnetje te zijn. Het compleet voelen is voor ons de belangrijkste reden dat wij geen tweede , derde of vierde kindje willen. Ik denk ook aan de toekomst van ons prinsesje, want we willen niet dat ze iets tekort komt later. (Hiermee wil ik niet zeggen dat in een gezin met meerdere kinderen zij iets te kort komen later) Deze uitspraak is voor anderen uiteraard een reden om tegen in te gaan “ahhh nee dan krijg je dus zo’n verwend nest! ” Het enige antwoord dan ik dan zeg is:” Dat is ze nu al!”

Soms denk je dat je naar goede vriendinnen heel duidelijk bent geweest over het niet willen van een tweede kindje. Maar dan ineens, uit het niets, zeer onverwachts duikt dan toch weer die inmiddels akelige vraag op: “er zijn zoveel vriendinnen om je heen zwanger, er worden zoveel baby’s geboren. Begint het niet nu toch stiekem te kriebelen bij je?” Op dat moment wil ik het liefste schreeuwen, boos worden of weglopen, maar dat is natuurlijk niet netjes dus dan zeg ik maar weer heel braaf: “nee, het kriebelt niet.”

Ik heb de laatste jaren al vele reacties gehad van mensen, zowel van vrienden, familie, kennissen en vreemden, op onze keuze dat wij “maar” één kindje willen. Mensen vinden het vooral heel erg zielig voor Dochter dat ze geen broertje of zusje krijgt en wel om verschillende redenen. Ze heeft dan natuurlijk niemand om mee te spelen en zal een eenzaam bestaan als kind leiden. Daarbij is het heel zielig voor haar als mijn man of ik later ziek worden en Dochter alle zorg op zich moet nemen, alleen. De ergste reactie die ik ooit heb gehad van iemand en die me zelfs verdrietig maakte, was: ”één kind, is géén kind.” Wauw, hoe dom kun je zijn om zoiets te zeggen!

Ik ben er inmiddels achter dat het voor anderen ook nooit goed is wat iedereen doet. Dan is er teveel leeftijdsverschil tussen de kinderen, dan weer te weinig, dan is het belachelijk dat je een derde wil en dan weer is het stom dat je géén kinderen wil. Het zou fijn zijn als we iedereen in hun waarde laten, daar wordt de wereld namelijk best een beetje leuker door.

Ik sta op de parkeerplaats van de supermarkt. Ik zie een auto geparkeerd staan, een moeder die probeert om een schreeuwend baby-tje in de maxi cosi te zetten, een peuter die de parkeerplaats over rent en roept dat hij heel erg moet plassen en twee kinderen achterin de auto die op moeder aan het roepen zijn dat ze moet opschieten. Op dat moment kan ik alleen maar denken:”wat weet ik toch zeker dat wij het bij één dochter houden”.

Liefs Miertje

Heb jij ook al eens commentaar gehad op hoeveel kinderen je hebt of het leeftijdsverschil dat tussen je kinderen zit?

Koetjes kalfjes en meer

“Koetjes, kalfjes en meer” is de nieuwe naam van mijn “nieuwe” blog. Sinds enige tijd ben ik veel te vinden op twitter en daar volg ik vele bloggers. In januari ben ik zelf begonnen met mijn blog en zo nu en dan schreef ik een stukje die ik hier publiceerde. Maar veel bloggen deed ik eigenlijk nooit, ik denk door gebrek aan inspiratie. Ik denk altijd dat ik iets toe te voegen moet hebben, dat ik mensen inspireer met mijn blog en dat het vooral echt ergens over moet gaan. De mensen die ik volg op twitter, bloggen vrijwel iedere week, sommigen soms iedere dag. Het zijn leuke blogs en het gaat soms over de simpelste dingen. Het kan dus wel, bedacht ik mij, gewoon bloggen over letterlijk alledaagse dingen. En de meeste van die blogsites zien er ook nog eens prachtig uit, iets waar ik soms best wel eens jaloers om kan zijn. DSC_0696

Op twitter werd ik aangespoord meer te bloggen, gewoon doen. Zij hebben mij geïnspireerd, ik wil meer bloggen en ik wil ook een nieuwe site. En zie hier: mijn nieuwe blog. Ik ben nog lang niet klaar, ik heb een hele grove opzet gemaakt en moet nog heel veel toevoegen. De naam bedenken was nog wel het lastigste om mee te beginnen en dankzij een lieve twitteraar ben ik tot deze naam gekozen.

Dus lieve mensen, welkom op mijn nieuwe blog, waar ik verhaaltjes ga schrijven die jullie hopelijk leuk vinden.

Liefs Miertje