Euthanasie redt levens!

Euthanasie redt levens.

Een “heet hangijzer” wordt het door de media genoemd. De discussie die gaande is in de politiek over euthanasie. Het betreft hier euthanasie bij ouderen die vinden dat hun leven voltooid is. Maar wat als je niet oud bent en tóch vindt dat je leven voltooid is? Mag je dan rekenen op de hulp van een kliniek, of moet je dan zelf de regie nemen over je leven, of eigenlijk, over de dood?

Ik neem jullie even mee naar 4 december jongstleden. Op deze dag besloot Celine, een vriendin, een einde te maken aan haar leven. Celine wilde niet meer leven, nee ik zeg het verkeerd, ze wilde wel leven, maar ze wilde geen pijn meer voelen. Celine kampte al vele jaren met psychische problemen en had menig behandeling achter de rug. Ze herstelde niet en ze voelde zich steeds meer afglijden tot een punt waarop ze uitzichtloos leed. Ze wilde haar plan A gaan uitvoeren en plan A was euthanasie. Zo sterk als ze was besloot ze dit te bespreken met haar ouders, die haar hierin steunden en achter hun dochter stonden. Natuurlijk met intens veel verdriet, maar zij zagen hun meisje vechten en vechten. Celine ging samen met hun het gesprek aan met de psychiater om ook daar de steun te vinden in haar verzoek. Ze kwamen van een koude kermis thuis. De psychiater kon haar in deze vraag niet ondersteunen, want zij zag nog behandelmogelijkheden. Hoe deze eruit zagen en wanneer deze konden beginnen was niet duidelijk. Voor Celine was toen wel duidelijk dat ze haar plan B in werking moest stellen, ze moest zelf een einde aan haar leven maken. Ze had zo graag een waardig einde gewild, waarbij ze op een fijne manier afscheid had kunnen nemen van degenen die haar dierbaar waren. Een einde waar geen mensen op een nare manier bij betrokken zouden kunnen worden, maar rustig in haar vertrouwde omgeving met lieve mensen, afscheid kon nemen van het leven. Dit was haar laatste wens, maar helaas, deze wens is niet uit mogen komen. En waardoor? Door de hulpverlening, door de overheid, door partijen als de Christenunie?

In 2016 werden in Nederland totaal 6091 euthanasieverzoeken ingewilligd. Slecht 60 daarvan waren van mensen wiens psychisch lijden ondraaglijk was. Dat is in 1 procent van de gevallen (Bron: RTL Nieuws)

Ik ben hulpverlener en heb ik in mijn werk ook te maken met jongeren als Celine. Jongeren die al zoveel behandelingen hebben gehad en zo ondraaglijk lijden dat ze het leven niet meer aankunnen. Als hulpverlener probeer je er alles aan te doen zodat een cliënt zich weer beter voelt, herstelt en een leven kan leiden zonder te lijden. Wanneer het dan voor een cliënt toch uitzichtloos is, of er geen herstel meer mogelijk is/lijkt en hij of zij aangeeft dat het leven niet meer hoeft, dan is dat op z’n minst gezegd, pijnlijk. We willen er immers alles aan doen om iemand beter te maken en wanneer dit niet lukt, voelt dat toch een beetje als falen. Als iemand dan dood wil, moet ik dan zeggen als hulpverlener dat dat niet mag? Dat ik bepaal dat iemand nog door moet leven, of moet/ mag ik er dan alles aan doen om diegene te steunen in die laatste wens?

Vorig jaar heb ik de euthanasie van mijn vader meegemaakt. Hij was ziek, lichamelijk, hij had kanker. Deze ziekte kan worden waargenomen in een ziekenhuis, die is er en er kan worden bepaald of deze ziekte voor iemand dodelijk is of niet en dat iemand dus uitzichtloos lijdt. Daarom wordt er in zulke gevallen vaak wel euthanasie verleend. En daar ben ik blij om. Waarom moet iemand zoveel pijn lijden, terwijl je weet dat het leven niet meer beter wordt en zelfs alleen maar slechter. Een psychische ziekte is niet zichtbaar op een scan, MRI of in het bloed. Niemand kan in je hoofd kijken en zien dat je uitzichtloos lijdt, dat je het zwaar hebt en dat de dood je om de hoek staat op te wachten. Dus wordt er gezegd dat er nog genoeg mogelijkheden zijn tot herstel, want je gaat immers niet dood. Dat er 5,2 mensen per dag zelfmoord plegen en dat dit vaak gebeurt door mensen die depressief zijn, laten we dan maar even buiten beschouwing. De ontwikkelingen in de GGZ die doorgevoerd moeten worden door de politiek, laten we gemakshalve ook maar even buiten beschouwing.

Het mag duidelijk zijn dat ik vóór euthanasie ben. Voor zowel mensen die lichamelijk ziek zijn, voor ouderen die vinden dat hun leven voltooid is, als voor mensen als Celine, jong, maar ook iemand die uitzichtloos leed. Ik vind het uiteraard wel van groot belang dat een aanvraag voor euthanasie secuur en volgens goede protocollen behandeld moet worden. Want het gaat over leven of dood. Ik vind het ronduit belachelijk dat mensen die zeggen dat “God beslist over leven en dood” vinden dat de euthanasiewet er niet eens mag zijn. Daarmee bepalen zij namelijk wel over leven en dood. Ik vind het zo enorm belangrijk dat deze wet wordt uitgebreid en dat er ook betere mogelijkheden zijn voor mensen als Celine om waardig uit het leven te stappen. Zodat het ook voor een psychiater (ethisch) makkelijker wordt om iemand met deze vraag te ondersteunen in de stappen die nodig zijn om zo ver te komen. Niemand, maar dan ook niemand is erbij gebaat dat een persoon van een flat springt, zich ophangt, pillen slikt, of voor een trein springt en op die manier mensen “meeneemt” in zijn of haar leed. Waar mensen achteraf ook nog eens over zeuren dat het de maatschappij geld kost en levens van anderen hierdoor ook verwoest worden. Waaronder hulpverleners die na een zelfmoord betrokken raken.

Euthanasie redt hiermee dus meerdere levens en helpt beter bij verwerking van de nabestaanden (weet ik uit ervaring). Als je er dan toch voor kiest om niet meer te kunnen leven, wat is er dan “fijner” dan dit te doen in je veilige, vertrouwde omgeving, in plaats van in bad, in bed, op een torenhoge flat of langs de rails te staan, alleen.

Celine doorbrak het taboe rondom psychische ziektes enorm. Ze schroomde zich niet om op social media te schrijven over haar problemen, sterker nog, ze schreef er boeken over. Blijkbaar is euthanasie ook een taboe, maar laten we, voor Celine en alle andere mensen zoals Celine, dit taboe doorbreken. Ik hoop van harte dat het verhaal van Celine en van vele anderen, de politiek bereikt en dat ze hier gehoor aan gaan geven. Laat de dood van een 20-jarig meisje, die haar plan B in werking moest stellen, niet voor niets zijn.

 

Celine Wezenberg, 14.01.1997- 4.12.2017

2 thoughts on “Euthanasie redt levens!

  1. De spijker op zijn kop! Heel treffend geschreven. Schrijnend dat mensen die psychisch lijden, depressief zijn en/ of een verlangen naar de dood hebben, dit in eenzaamheid moeten doorstaan. Terwijl het net zo’n dodelijke ziekte kan zijn als een ongeneeslijke ziekte! Maar ja, zoals jij ook al benoemt, het is veel lastiger aantoonbaar en daarmee kom je in een subjectief gebied. De richtlijnen voor euthanasie en het inwilligen hiervan, is grotendeels op subjectieve elementen gebaseerd, terwijl het objectief moet worden beoordeeld. Onmogelijk dus! Hoe dan ook, ik heb er ook mijn missie van gemaakt om deze onderwerpen bespreekbaar te maken en te houden, zodat niemand meer in eenzaamheid hoeft te lijden. Ik ben hierin actief middels blogs/ artikelen schrijven via facebook (koppzorgen) en via Yoors (https://yoo.rs/useroverview/76525/Judith%20Evelien) Neem gerust eens een kijkje!

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Judepu Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s