Groove Garden, one hell of a party!

Dancefestivals, bij de naam alleen al zag ik strakstaande, popie jopie mannen in veel te strakke shirtjes en vrouwen met rokjes waarbij je je afvraagt of het een rok is of een riem, voor me. Het enige dancefestival waar ik ooit ben geweest was Sensation White, waar ik overigens enorm uit mijn dak gegaan ben. “Gewone” festivals, zoals Pinkpop heb ik wel al vaker bezocht, maar dat is toch een heel ander kaliber dan een feest met harde boem boem- muziek.

20170522_131628.pngEn dan toch, ik zag op Facebook, op de site van Mad Science een winactie voorbij komen, waar je kaartjes kon winnen voor Groove Garden. Een festival nota bene in ons pittoreske stadje, waar we in onze achtertuin ieder jaar weer van mogen meegenieten. Een festival dat in de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een écht festival van drie dagen. Bij de winactie werd het volgende gevraagd:

 

Laat ons weten waarom jij een groovy mama bent

Mijn antwoord hierop was het volgende:

Dan kan ik eindelijk eens dansen zonder dat mijn meisje zich schaamt voor haar moeder. Ik kan namelijk helemaal niets dansen, dus niets groovy’s aan mij. Maar wie weet kan ik t leren.

Blijkbaar was dat antwoord in de smaak gevallen, want niet veel later kreeg ik bericht dat ik kaartjes had gewonnen. Super leuk, maar dan? Ik moest natuurlijk ook wel kunnen die zondag. Gelukkig is P altijd op zondag bij mijn meisje en moest ik hem vragen of hij langer wilde blijven, dat was geen probleem. Toen moest ik natuurlijk even bedenken met wie ik dan uit mijn dak wilde gaan, maar ook dat was zo geregeld.

Gisteren was het dan zo ver. Ik had de dagen ervoor al mogen meegenieten thuis van de muziek en verheugde me bij de harde beats al om mijn dancemoves te mogen laten zien ter overstaan van al die hippe dansmensen.20170522_132106 Je bent een vrouw of je bent het niet, de dag van het feest sta je natuurlijk uren voor de kast om iets leuks uit te zoeken. Iets hips, maar wat ook lekker zit. Een spijkerbroek is altijd goed, toch? Leuk truitje erop en klaar. Dan rest alleen nog de schoenen, dat vind ik nogal een ding hoor. Want met mijn 1 meter 60 voel ik mij zonder hakken altijd een mini, een smurf, een kaboutertje, die meestal kan genieten van klotsende, geurende oksels wanneer ik dicht op andere mensen sta. Daarbij loop ik de hele dag al op hakken, dus dat ging hem dan toch maar worden.

Rond 18 uur vertrokken we helemaal hyper naar het festivalterrein, het was een thuiswedstrijd voor mij, dus we waren er zo. We hadden het geluk dat we ook nog eens snel, een goed, parkeerplekje vonden. 20170521_232713Aangekomen op het terrein keek ik mijn ogen uit, het was groter dan ik had verwacht en de muziek klonk heerlijk uit de speakers. De zon scheen nog fel dus het was lekker warm. Nadat we bonnen hadden gehaald, even kort hadden rondgekeken en hadden gezorgd voor de innerlijke mens, ploften we op “het strand” neer in onze strandstoelen, waarvan we dachten nooit meer uit op te kunnen staan, en genoten van de muziek en vooral het mensen kijken. We vervolgden onze weg naar de verschillende podia en genoten van de muziek. 20170522_133359Op het terrein stond een grote roze opblaasbare kerk, ja echt, waar een heuse “silent disco” was. Ik wist wat het was, maar het leek me eigenlijk best saai. Voor de mensen die niet weten wat het is: je komt binnen, iedereen krijgt een koptelefoon op waar twee (of meerdere) verschillende kanalen op zitten. De mensen in die ruimte kunnen dus verschillende liedjes horen. Er is geen muziek in de ruimte zelf, dus als je je koptelefoon afzet zie je allemaal mensen bewegen en uit hun dak gaan, terwijl je geen muziek hoort. Een bijzondere gewaarwording. Je kunt uiteraard je kanalen zelf omzetten wanneer je nieuwsgierig bent waarom ineens iedereen zo hard staat te springen of zingen. Ik kan je zeggen, dit was zó gaaf. Ik geloof dat we de meeste tijd van de avond hier hebben rondgesprongen op liedjes als “killing in de name of” en “ich bin wie du”.

De tijd vloog voorbij en ineens was het al 21:30 uur geweest en dat betekende dat Charlie Lownoise en Mental Theo er al waren. Ja mensen, die op zijn gegroeid in de jaren ’90, dat was toch wel onze muziek hè? Ze herhaalden alleen geregeld “wat fijn dat jullie er na 25 jaar nog steeds zijn” waardoor we iedere keer weer geconfronteerd werden met het feit dat we toch al op een bepaalde leeftijd waren.IMG_20170522_002917_407 Maar, tjonge jonge jonge, wat wat dát een feestje. Liedjes uit de jaren ’90, zoals het bekende “wonderfull days” werden gespeeld als mede liedjes van nu “kind van de duivel”. Ze gaven een knalshow, een echt feest. Enne, ik heb daadwerkelijk de hele avond gedanst. Ja, daar zijn filmpjes van, nee, die mogen jullie niet zien. Mijn grooves heb ik dus wellicht een beetje verbeterd, of ja, ik heb gewoon gegrooved en het maakte me ( na enkele wijntjes) weinig uit of die grooves er goed uit zagen of niet. Ik heb gesprongen, gedanst, gelachen en vooral intens genoten. Ik heb niet gedacht aan mijn situatie, maar vooral enorm veel plezier gehad. Ik denk zelfs dat ik volgend jaar weer ga!

Bedankt Groove Garden en tot volgend jaar!

Liefs Miertje

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s