Opletten in de klas als je je ook met andere dingen bezig kan houden? Waarom niet?

Mijn meisje is een uiteraard het liefste en leukste meisje van de wereld. Dat zegt iedere moeder, maar die van míj! Alleen dat lieve meisje heeft zo ook haar kanten die haar zelf nogal in de weg kunnen staan. Vorig jaar al werd er door de juf gezegd dat het rekenen bij M niet zo heel erg goed gaat. Aangezien ons meisje enorm veel op haar vader lijkt qua karakter, stonden we ook hiervan niet te kijken.Rare-vragen-bij-rekenen Ik ben toen aan de slag gegaan om dagelijks met M te gaan rekenen zodat ze weer een beetje bij kon komen met de rest. Helaas wierp dit niet zijn vruchten af, laatst hadden we weer een gesprek met de juf en ze maakte zich toch wel echt zorgen over de rekenkunsten van M. We zouden na een maand weer een gesprek hebben om te kijken hoe het in de tussentijd zou gaan en of er mogelijkheden waren voor M zodat dit beter kon gaan. Die maand werd ongeveer een week, de juf vroeg me bij haar te komen en vertelde het volgende: ze had een paar dagen daarvoor met M apart gezeten om sommetjes te maken en wat bleek, het lukte M nu een stuk beter. Eén op één, zonder afleiding, op een rustige plek kon ze het tóch. Het lag dus niet aan haar rekenkunsten, maar aan haar concentratie. Ze hebben binnen school met elkaar over M gesproken en ons het advies gegeven om naar de ergo met haar te gaan. De ergo hoor ik je denken. Leer je je dan beter concentreren als je aan de slag gaat met koken, dagelijkse activiteiten uitvoeren en dergelijke? Dat was mijn eerste gedachte wel in ieder geval. Bij concentratieproblemen dacht ik nou niet meteen aan en ergotherapeut, maar niets blijkt minder waar.

Het feit dat M zich niet kan concentreren komt voor ons totaal niet uit de lucht vallen en een ieder die M een beetje kent zal alleen maar instemmend knikken als ze dit horen.wiebelen-en-friemelen-in-de-klas-1-inzoom-257x300 M heeft namelijk een concentratieboog van een stoeptegel (hoewel, die kan wel heel lang stilliggen). M is met duizend en één dingen bezig. Laatst nog was ze bij een vriendin logeren en haar viel dat ook al enorm op. M wil van alles doen, het liefst alles tegelijk. Is ze vijf minuten bezig met het een, dan is dat al niet meer boeiend en wil ze het volgende doen. En dit is niet iets van de laatste tijd, maar de laatste jaren…eigenlijk zo lang als mogelijk is. Thuis zijn we daar inmiddels wel aan gewend en hebben we daar ook geen last van. Ja natuurlijk zou het leuk zijn als mijn meisje zich eens 15 minuten met iets alleen kan bezighouden, maar het is nu eenmaal niet zo. Gelukkig zijn de dagen weer langer en speelt M heel veel buiten. Op die manier kan ze haar energie kwijt en dat kan ze wel uren doen. Alleen, op school, dan heeft ze er dus wel last van en dat kan vervelend zijn voor haar resultaten. Aangezien we dat jammer zouden vinden hadden we dan ook besloten om het advies van school op te volgen.

Zo gezegd zo gedaan, ik belde de huisarts voor een verwijzing en die kregen we meteen. Ik ging de verwijzing ophalen van de huisarts en daar stond al meteen “concentratiestoornis”, hoppaaa zeg, die diagnose was wel even heel snel gesteld, take it easy huisarts. Vandaag was het dan zo ver. Het leek zelfs of M een beetje zenuwachtig was, want dan wordt ze altijd nóg mee hyper dan ze al is. Kan dat? Ja beste mensen, dat kan zeker. We gingen netjes in de wachtruimte zitten en P kwam ook. Trouwens erg fijn dat we dit soort dingen ook gewoon samen kunnen doen. Ook heel apart trouwens, omdat zo zittend daar en op kantoor leek het alsof we weer gewoon een gezinnetje waren, op het eerst oog dan. Ik dwaal af… M pakte een boek en wilde dat P haar voorlas. M vroeg P een bepaald stukje voor te lezen waarop P zei:”nee dat ziet er saai uit, ik lees wat anders”. Ik schoot in de lach, want hoe typerend is dit voor het gedrag wat zowel P als M heeft. Zoals ik al eerder zei, die twee lijken enorm op elkaar. De therapeute kwam ons halen en al huppelend liep M de kamer in. Ze stelde ons eerst wat vragen en legde uit dat ze vandaag wat onderzoekjes wilde doen, dat wij en de juf vragenlijsten meekrijgen en dat we de week erna nog een afspraak plannen voor onderzoeken. Ook zou de therapeute naar M gaan kijken als ze op school is. Als ze dan alles heeft bekeken en gezien zullen ze met een advies komen.

P en ik besloten om niet de hele tijd te blijven zitten als M de onderzoekjes moest doen, dat zou haar immers kunnen afleiden. 20170405_221340.jpgWe namen dus weer plaats in de wachtkamer en besloten de vragenlijst alvast in te vullen. Sommige vragen waren echt enorm hilarisch en waren typerend M, daar hoefden we niet lang over na te denken. Sommige waren wat lastiger, maar leuk om op een andere manier even naar je kind te kijken. Hoewel dit wel echt een lijst met vragen was om te kijken of je kind een autisme spectrum stoornis heeft en dat heeft ons meisje zeker niet. Na het invullen van de lijst besloten we dat we nog even teruggingen. Ik was wel erg nieuwsgierig naar hoe het zou gaan daar binnen. Uiteraard was M meteen een beetje afgeleid, maar desondanks leek ze zich wel aardig te kunnen concentreren op haar blokken en schrijven. De therapeute vertelde ons verder nog niet wat ze gezien had, maar ik heb haar ijverig zien schrijven en wat was ik nieuwsgierig naar wat ze allemaal over ons meisje opschreef. Volgende week mogen we weer terug komen. Ik zal jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen van onze kleine stuiterbal.

Liefs Miertje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s