Lein en haar kijkdoos

Lieve Miertje,

Gênante situaties en onderzoeken in het ziekenhuis. Breek met de spreekwoordelijke (eenden)bek niet open! Met een all inclusive abonnement bij de gynaecoloog maak je nog wel eens wat mee. Van willen bevallen met m’n onderbroek nog aan tot omkleden achter het gordijntje en dat het gordijn dan naar beneden valt. Maar er is wel een met stip op één verhaal.deze-wee-komt-nooit-meer-terug

Ik was zwanger van de eerste, de datum voor inleiden was netjes gepland en ik moest nog even voor een van de laatste routine controles naar het ziekenhuis. Mijn lieve vriendinnetje P. ging mee. Ze was toen nog jong, pas getrouwd en beide gingen we die ochtend richting ziekenhuis in de veronderstelling dat we naar een echo gingen kijken en daarna lekker te lunchen.

Mijn eigen gynaecoloog was er niet. Zijn vervanger was ‘bijzonder’. Niet iemand waar ik me nou geweldig bij op mijn gemak voelde. Dus ja hoor alles ging goed en nee hoor ik had nergens last van. Nou ja dan zal het helemaal wel een routinebezoekje worden. De echo werd gemaakt en ik dacht we kunnen gaan. 2En toen zei de beste man……….
‘Dan mag je achter het gordijntje even de onderkleding uitdoen’. Huuuh?!?!?! Waarom dan???
Hij wilde even kijken ‘hoever ik al was’. Sja het rommelde al wel wat, ik kon niet meer heel erg stil zitten, en waggelen was het nieuwe wandelen. Maar daar had ik hem verder niet zoveel over gezegd. Hoe sneller we klaar waren, hoe eerder we konden lunchen!
Maar goed, uitkleden dus. Ik zag P haar ogen groter worden. Het was nogal een claustrofobische onderzoekskamer. Daardoor zat P. frontrow tijdens de voorstelling ‘even kijken of je al ontsluiting hebt’. En die was er hoor! Al drie hele centimeters.
Het was mijn eerste volgroeide kind dus ik was stomverbaasd! Volgens de boekjes, zwangerschapsgym en bevallingsverhalen zijn die eerste centimeters zijn toch het zwaarst? En als je die maar hebt gehad gaat het snel? Flabbergasted werden we naar huis gestuurd. En moest ik vooral bellen als ik kramp voelde. P was lichtelijk getraumatiseerd na deze ontsluitings-show. Het lunchen hebben we even overgeslagen.

Een week later en nog wat centimeters verder werd onze zoon keurig netjes op de geplande datum geboren. De dag dat P. suikertante werd, hem als een van de eerste in haar armen hield en zei dat mocht ik nog eens zwanger zijn ze nóóóóóit meer mee naar het ziekenhuis zou gaan.
Dat deed ze natuurlijk wel en ze heeft overigens zelf ook kinderen gekregen. Twee hele mooie. En die logeren nu bij ons. Dus ik ga ze nog even een keertje instoppen en een kusje geven. Wat is suikertanteren toch een feestje!
Ben jij (suiker)tante? En hoe ervaar jij dat?

Liefs Lein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s