Een maand later, hoe gaat het nu?

Morgen is het een maand geleden dat mijn vader ervoor koos om in het bijzijn van zijn dierbaren afscheid te nemen van het leven. Een maand pas, een maand al. Op sommige momenten lijkt het een eeuwigheid geleden op een ander moment lijkt het alsof het gisteren pas gebeurd is. Maar feit is dat ik het me enorm veel bezighoudt.

Ik heb geen opa’s en oma’s meer en ik heb hun dood ook meegemaakt, maar iemand van zó dichtbij verliezen is toch wel wat anders. Want hoe werkt dat nou, rouwen en hoe was de afgelopen maand voor mij? Een paar dagen na de begrafenis ben ik weer aan het werk gegaan. Voor mijn gevoel was ik er niet klaar voor, ik voelde me moe en was verdrietig. Maar ik besefte dat alleen thuisblijven ook geen optie was, want dan zou ik de hele tijd alleen zijn met mijn gedachtes en dat vond ik ook niet bevorderlijk. Het werken viel mij alleszins mee en gaf me voldoende afleiding.Ook kreeg ik in de week van de begrafenis en de dagen erna veel lieve berichtjes, kaartjes en zelfs cadeautjes. wp-1476903244869.jpgDit hielp mij enorm en daar ben ik iedereen ook ontzettend dankbaar voor. De laatste twee weken is dit minder geworden. Logisch, want het leven gaat door. Daar waar ik iedere dag van verschillende personen de vraag “hoe gaat het met je?” kreeg, is dat nu een lieve enkeling die mij er naar vraagt. Dit is overigens totaal niet verwijtend bedoeld, want ik weet dat dit míjn verdriet is en iets waar ík mee om moet gaan. Het valt me alleen heel erg op. wp-1476903303873.jpgEn weet je, zo ben ik zelf ook. Ik denk er ook niet aan om mensen na enkele weken/ maanden/ jaren te vragen hoe het gaat met het verlies. Voor mij is dit dan ook een eye-opener. Ik wil er zeker aan proberen te denken dat ik na een tijd vraag hoe het met iemand gaat, want ik merk dat ik het wel erg prettig vind als iemand het aan me vraagt. Uiteraard hebben vele vrienden gezegd dat als ik wil praten dat ik dat dan ook moet doen en ik weet dat zij er dan ook zeker voor me zijn. Maar toch doe ik het niet. Toch houd ik mijn gedachtes voor mezelf en zal ik niemand appen om te zeggen dat ik op dat moment verdrietig ben. Raar eigenlijk hoe dat werkt, want ik ben eigenlijk best een open persoon denk ik zo.

Ik heb uiteraard de laatste weken heel vaak aan mijn vader gedacht. Dan denk ik aan de leuke momenten die we hebben meegemaakt, maar ook aan het moment dat hij stierf en aan de schitterende uitvaart. De meeste mensen die mij kennen weten dat ik erg nuchter ben en nergens in geloof, zelfs niet in “toeval bestaat niet”. Echter ik snap nu wel waarom mijn vader altijd zei dat toeval niet bestaat. Er zijn zoveel toevalligheden gebeurd en enkelen wil ik wel met jullie delen. Een tijdje terug nam ik afscheid van een cliënte die ik al een tijd begeleidde en zij vond het nodig om mij een cadeautje te geven. wp-1476903198889.jpgZe gaf het aan me en ik zag alleen maar vlinders op het cadeau (mijn vader was dol op vlinders en ook tijdens zijn uitvaart zijn vlinders veelvuldig aan bod geweest). Ze wist hier niets van af, dus ik was met stomheid geslagen. Dat gekke toeval toch. Ook kreeg ik een bericht van vriendinnen die zeiden dat een vriend van hun op FB een eigen gemaakt liedje had gezet met bij ‘eindmix’ de naam van mijn vader (hij werkte bij een muziekcollectief). Deze man wist niet dat mijn vader was overleden, dus hoe toevallig was het dat hij dit er ineens opzette? Eergisteren ging ik naar het Kruidvat en kocht iets voor mijn meisje. De vrouw aan de kassa vroeg of ik een dochter had waarop ik natuurlijk ja zei. Ze gaf me toen een toilettasje met, je raadt het al, allemaal vlinders. Alweer toeval. En weet je, ik vind die toevalligheden geweldig. Het zijn mooie momenten waarop ik aan mijn vader word herinnerd. Net als laatst toen ik “Beautiful Day” van U2 in de auto hoorde, dit liedje was op enkele minuten voordat mijn vader stierf. Het maakte me verdrietig, maar dat hoort er natuurlijk gewoon bij. Dan besef ik ook dat het nog maar een maand geleden is en het logisch is dat ik nog verdrietig word op sommige momenten.

En hoe het met me gaat? Eigenlijk wel goed. Ik denk iedere dag erg veel aan mijn vader, maar ik ben niet iedere dag verdrietig. Ik ben wel nog veel moe, maar doe veel leuke dingen (hoewel ik merk dat het idee van veel dingen in het verschiet hebben me een onprettig gevoel geeft en mij bij voorbaat al moe maakt).20161019_205202.jpg Life goes on en tijd heelt alle wonden. Ik weet dat op den duur ik alleen nog maar denk aan de leuke dingen die we hebben meegemaakt. En het idee dat hij nu de rust heeft die hij zo graag wilde, omdat hij klaar was met ziek zijn, geeft mij ook rust. Hoewel iemand natuurlijk niet op z’n 64e al dood mag gaan.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken voor alle steun, want dat doet echt goed!

Liefs Miertje

 

 

 

6 thoughts on “Een maand later, hoe gaat het nu?

  1. Bij mij gebeuren ook allerlei dingen die te toevallig zijn. En het helpt mij om te geloven dat het niet toevallig is dat dit nu gebeurt. Dat mijn moeder ons in de gaten houdt. Is toch een fijn gevoel?

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Bregje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s