Stukje paradijs met Damien Rice

Damien Rice, velen van jullie zullen nog nooit van die man hebben gehoord. Jullie weten misschien niet eens dat dit een zanger is, maar dat geeft niet. Ik geef je even de tijd om te googelen en hem op youtube op te zoeken. Oh wacht, doe dat maar nadat je mijn blog hebt gelezen, want als je hem eenmaal hebt opgezocht blijf je zijn muziek luisteren en ben je helemaal vergeten dat je mijn blog aan het lezen bent.

De muziek van Damien Rice is voor mijn man en ik heel erg speciaal, het hoe en wat dat houd ik voor onszelf ;). Flauw hè? wp-1468005348394.jpgAl jarenlang waren mijn man en ik aan het wachten op het moment dat Damien eens eindelijk zou optreden in Nederland. Hij toert niet veel, is jaren depressief geweest en treedt alleen op wanneer hij er echt zin in heeft. Een nogal bijzondere man is hij. Vorig jaar was het dan eindelijk zo ver, hij trad op in Carré. Gelukkig hadden we kaartjes kunnen scoren en hebben toen ook genoten van een fantastische avond. Wat toen wel jammer was was dat hij geen woord had gewisseld met het publiek.

Enkele maanden geleden kwam wederom geweldig nieuws, Damien Rice zou weer naar Nederland komen en wel op een heel speciale plek: Paleis Soestdijk. Wauw, zo’n mooie plek en zo’n mooie muziek samen, daar moeten we natuurlijk weer bij zijn. Na wederom “kaartjes-scoor-leed” was het ons gelukt tickets te krijgen en gisteren was het dan eindelijk zo ver.wp-1468005247331.jpg

’s Middags vertrokken we vanuit het zonnige zuiden naar Paleis Soestdijk. De auto moesten we op een weggetje zetten waarna we nog zo’n 20 minuten mochten wandelen.wp-1468004750660.jpgGeen straf, want het was heerlijk weer. Bij de ingang aangekomen werden wij welkom geheten door twee lakeien “ah zo voelde Juliana zich toen ze hier woonde”. We hadden nogal honger toen we aankwamen en scoorden een hamburger bij een van de foodtrucks.

Het voorprogramma werd verzorgd door Gyda, een meisje op een cello die haar b.h. vergeten was aan te doen en ooit betrapt werd toen ze bezig was met een meisje. Oké. Hier hebben we niet heel erg van kunnen genieten, sorry Gyda.wp-1468004774412.jpg Maar dan eindelijk om 21:15 uur kwam daar Damien Rice. Tegen de achtergrond van het schitterende paleis zong hij vele prachtige liedjes die mij tot in mijn ziel raakten. Zijn stem is zo mooi en puur en zijn liedjes, zwaar, depressief maar ook met een vleugje humor, zijn prachtig. Dit keer vertelde hij veel verhalen tussen de liedjes door, wat een groot verschil was met de vorige keer. Er waren 4500 mensen, maar tijdens het concert kon je een speld horen vallen. Niemand durfde te praten, iets te eten of zelfs maar mee te zingen. Tijdens één van de laatste nummers kroop ik heerlijk in de armen van mijn man om samen nog even lekker weg te dromen.

Meneer Damien had overigens bepaald dat de bar tijdens zijn concert gesloten was. Voor veel mensen een punt om over te zeuren, maar hierdoor werd het wel nóg intenser.wp-1468004734499.jpg Om 23 uur moest Damien stoppen, tja dit paleis heeft natuurlijk ook buren (weliswaar pas een paar honderd meter verderop) en die wilden vast geen last meer hebben van de muziek (het is niet dat Rammstein optrad hoor mensen).

Om 01:30 uur waren wij weer terug in het inmiddels donkere zuiden. Het was een lange dag, maar wel weer een dag met een gouden randje. Damien, tot volgende keer weer, want dat we zo vaak mogelijk van zijn optredens willen genieten staat als een paal boven water.

Liefs Miertje

Ga jij wel eens naar concerten? En wat is dan het mooiste concert wat je ooit hebt bezocht?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s