Ik ben (niet) bang voor de tandarts!

De tandarts, voor de één een verschrikking voor de ander een gezellig sociaal familie uitje. Ik behoor tot de groep die er een beetje tussenin zit. Ik ben niet bang voor de tandarts, maar dat je nou zegt:”hè gezellig ik mag weer naar de tandarts.” Nou, dat ook weer niet.

Vroeger ging ik braaf ieder half jaar naar de tandarts ter controle en mocht ik af en toe genieten van het helse lawaai van de boor, georchestreerd door die man met dat mondkapje . Je weet wel, dat geboor dat als je in de wachtruimte zit je de kriebels geeft van teen tot kruin. Ik onderging dit alles overigens altijd zonder verdoving, stoer hè? Nadat ik het huis was uitgevlogen werd dat halfjaarlijkse uitstapje een jaarlijks uitstapje tot zelfs jaren niet gaan. Ik weet het, hartstikke slecht en dat terwijl ik een mooi, goed gebit enorm belangrijk vind.

De laatste jaren ga ik wel weer braaf ieder half jaar, zo ook een maand geleden. Ik ging samen met mijn meisje, want ook dat hoort erbij.wp-1467560453712.jpg Gelukkig is meisje totaal niet bang voor de tandarts en springt ze meteen de stoel in als we aankomen. Onze tandarts zorgt er overigens wel voor dat de kleintjes graag komen, want na ieder bezoek mogen de kleine bezoekertjes iets uitzoeken uit een bak (zouden ze voor volwassenen ook moeten doen). Meisje kwam er ongeschonden vandaan en toen was het mijn beurt.

Gaatjes vond meneer de tandarts niet, gelukkig (dus ik kan met een gerust hart door blijven snoepen) maar wel zag de tandarts dat ik ontstoken tandvlees heb en dat hij hier wel iets aan moest doen wilde ik mijn kiezen blijven houden. Het idee dat er één of twee kiezen uit zouden vallen doordat ik tandsteen had bezorgde mij nachtmerries en dus maakte ik een nieuwe afspraak. “Ik zou dan wel je dochter thuislaten,” ze de vriendelijke man. Nou lekker dan, dacht ik, dan wordt het vast een ongelooflijk bloedbad.

Vorige week was het dan zo ver. En ondanks dat ik niet bang ben om naar de tandarts te gaan, had ik nu toch wel een beetje last van een zenuwachtig gevoel in mijn buik. Ik had uiteraard al op internet gekeken naar hoe zoiets in z’n werk gaat en dan lees je de meest gruwelijke verhalen.20160703_174201.jpg (Note to myself: NOOIT googelen voor zoiets). Ik nam plaats op de beruchte stoel, kreeg een slabbetje voor het knoeien (ohjee gaat het dan zó bloeden?) en mocht mijn mond openen. De assistente stond paraat met haar “bloedzuiger” en de tandarts met al zijn andere martelwerktuigen. Soms werd er iets zo ver mijn strot in geduwd dat ik moest kokhalzen, lekker dan als je bent overgeleverd aan de grillen van iemand anders. Het gekras aan mijn voortanden vond ik echt helemaal niet leuk en ik probeerde mij te concentreren op het plafond. Niet dat daar wat leuks te zien was, maar oké. Hm, ik bedenk me nu dat het toch best een goed idee zou zijn als de tandartsen een tv in het plafond monteren zodat je bent afgeleid. Toch maar eens voorstellen aan hem. Na een half uur was meneer de tandarts klaar en mocht ik de stoel verlaten. “Wel goed blijven raggen (rageren ofzo) .” Dus bepakt en bezakt met enkele ragertjes liep ik weer met een frisse, tandsteen vrije mond naar buiten.

Tot over een half jaar!

Liefs Miron

Ga jij ieder half jaar braaf naar de tandarts? Ben je bang voor de tandarts of vind je het wel een gezellig uitje?