Tot tranen geroerd, zó trots!

Sinds 1,5 jaar gaat onze dochter naar toneelles bij Pitboel Theater. (Theaterschool Westelijke Mijnstreek) Wij hebben hiervoor gekozen omdat we denken dat het goed is voor de emotionele ontwikkeling van ons meisje. En nu moet je niet denken dat wij van die zweverige types zijn, want dat zijn we totaal niet. Goed kunnen lezen en schrijven, zwemmen en bewegen is uiteraard ook van groot belang, maar wij vinden het ook belangrijk dat zij zich bewust is van haar mimiek, houding, emoties en andere zaken die ze leren bij toneellessen. Uiteraard wilde Dochter na het bijwonen van de open dag zelf ook heel graag op toneelles.

Vorig jaar al heeft zij twee optredens mogen geven en al bij de tweede keer dat zij op de planken stond zagen wij een enorme groei, we waren zo trots op haar.mik toneel slang Afgelopen vrijdag en vandaag mocht zij weer met de puppy-klas een presentatie geven. Het enige wat Dochter ons vertelde was dat alle meisjes Elsa van Frozen mochten spelen, meer wisten wij niet, want dat was geheim. Des te leuker natuurlijk, want dan was het voor ons ook een grote verrassing.

Vrijdag was de grote dag dat we ons meisje weer mochten zien optreden, iets waar ik als trotse mama al weken naar uitkeek. We namen plaats in de stoelen, de lichten werden gedimd en één voor één kwamen de verschillende Elsa’s het podium oplopen. Ik glunderde van trots toen ik Dochter (heel snel) naar haar plekje zag lopen in haar mooie jurk. Speciaal voor het optreden mocht ze ook make-up dragen en had ze nagellak op haar nagels. Nadat de meisjes op hun plek zaten kwamen de stoere jongens op de bühne en probeerden de mooie meisjes met hun moves te imponeren. De meisjes waren niet onder de indruk en gaven zelf een showtje weg tijdens de muziek van Frozen, “Laat het los”. DSC_0052 Wederom mochten ze één voor één hun momentje pakken en dansen en zingen op de muziek. Vrijdag vond Dochter dit nog wel wat spannend om te doen, maar vandaag ging ze los. Als laatste gingen de mooie meisjes tegenover de stoere jongens staan en moesten de jongens de meisjes volgen met hun handen (begrijp je het nog?). FB_IMG_1453665899917-1 Dit alles gebeurde op het schitterende, ontroerende nummer “Comptine d’un autre été” (van de film Amélie, zoek dat nummer maar eens op, je kent het vast wel). Hun bewegingen, de stilte in combinatie met dit prachtige nummer bezorgde mij kippenvel en een brok in mijn keel. Die kleintjes die daar zo geconcentreerd toneel speelden, ik was sprakeloos.

Wat deed mijn meisje het weer goed deze keer, wat was ze mooi en wat was ik ongelooflijk trots op haar. Ik zag een enorme groei in vergelijking met de vorige FB_IMG_1453666064262-1presentatie. Ze was zelfverzekerd en ze straalde van top tot teen, echt geweldig.

In mei mag ze weer haar volgende voorstelling geven, ik verheug me nu al!

Liefs Miertje

Welke hobby heeft jouw kind en waarom net díe hobby?

Mijn zwangerschap, knuffelen met de wc-pot en meer..

“Ik heb een geweldige zwangerschap gehad”, dit zeg ik altijd tegen iedereen die het wil horen. Het was een sprookje, volgens de boekjes. Het is dat we “maar” één kind willen, want weer zwanger worden lijkt me geweldig. En op dat moment kijkt mijn man mij aan, schudt eens met zijn hoofd en vertelt mij voor de zoveelste keer dat mijn zwangerschap helemaal geen pretje was. “Oh niet?” vraag ik dan dommig.

Toen mijn man en ik een half jaar samen waren besloten we dat wij een gezinnetje wilden worden en we hadden het geluk dat ik na 4 maanden al zwanger was. OLYMPUS DIGITAL CAMERA Ik had net als de meeste vrouwen last van pijnlijke boobies, extreme vermoeidheid en misselijkheid. Ik wist dat dit na het eerste trimester voorbij zou gaan en was allang blij dat ik symptomen had. Het eerste trimester waarbij ik iedere dag een innige ontmoeting had met de wc-pot was voorbij, maar huh die misselijkheid, die zou toch ook verdwijnen na 12 weken?

Door de mooie echo’s en wetende dat we een kleine meisje zouden krijgen zat ik nog steeds op een roze wolk, een wolk die alleen soms wat gekleurder werd, dat lag vooral aan wat ik die dag had gegeten. Ik bleef misselijk, iedere dag. Ik heb met die wc-pot echt een ongelooflijk sterke band gekregen, heel gezellig. Toen ik 19 weken zwanger was trouwden mijn man en ik en gelukkig nét op die dag voelde ik mij goed. Dat scheelde weer. Maar serieus mensen, ik ben tot het einde van mijn zwangerschap misselijk geweest en niet alleen misselijk, iedere dag moest ik spugen, ik wende er zelfs aan.

Het werk dat ik toentertijd deed was nogal heftig. Ik werkte op een groep met jongeren die gedragsproblemen hadden en waar de nodige agressie om de hoek kwam kijken. Ik had dan ook al heel snel last van harde buiken en ondanks mijn verzoek ander werk te gaan doen, moest ik op deze groep blijven werken. Oké, ik hoefde niet meer op alarm te lopen, maar werd toch blootgesteld aan agressie. Ik kan mij nog herinneren dat toen ik 24 weken zwanger was ik op de groep stond en dat een knul met een knuppel tegenover mij stond en zich al slaande een weg wilde banen naar buiten. Ik heb alarm gedrukt en ben snel naar kantoor gegaan. knuppelIk heb gehuild, gejankt, zó hard gehuild. Ik dacht alleen maar aan het meisje in mijn buik en aan wat er had kunnen gebeuren. Ik ben een week of twee thuis gebleven en daarna weer, op dezelfde groep aan de slag gegaan. Achteraf zou ik dat nooit meer gedaan hebben en zou ik mij ziek gemeld hebben, want het was gewoon niet veilig. Mijn harde buiken bleven van de spanning en daarbij ook nog eens mijn ontmoetingen met de wc-pot.

Tegen het einde van mijn zwangerschap bleek dat mijn meisje in stuit lag, na een enorm akelige en mislukte draaipoging is de keuze gemaakt dat mijn meisje met een keizersnede ter wereld moest komen. Ik had gehoopt dat ik thuis op een natuurlijke manier mocht bevallen, maar helaas moest ik die verwachting bijstellen, nee, niet eens bijstellen maar accepteren dat dit niet ging gebeuren.

Ik heb geen helse zwangerschap gehad, want ik kijk er vooral met heel veel plezier aan terug. Die eerste trapjes, de echo’s, haar hartslag horen, manlief die mijn buik knuffelt, het was geweldig. Maar mijn man heeft gelijk, 9 maanden lang misselijk zijn, bijna een half jaar lang harde buiken en spanning, dat is natuurlijk minder. Uiteraard is het dat allemaal waard geweest, want ik heb een heerlijke, prachtige, gezonde en gelukkige dochter gekregen.

Liefs Miertje

Vertel eens eerlijk, hoe was jouw zwangerschap?

Wij hebben een énig kind!

“Je dochter is al 6, wordt het niet eens tijd voor een tweede kind?” Deze vraag wordt mij geregeld gesteld. Hoewel deze vraag bijna retorisch is, aangezien de mensen die hem stellen het antwoord eigenlijk wel al denken te weten. Ik zou dan namelijk JA moeten zeggen.

Onze dochter is 6 jaar en blijkbaar is het dan normaal dat er dan echt al een tweede, of zelfs al derde kind achter aan is gekomen. Iedereen gaat hier zomaar van uit, maar nee, bij ons gaat het er niet zo aan toe zoals het ‘hoort’ te gaan.

Zeer korte tijd nadat Dochter werd geboren zijn we er van overtuigd geraakt dat wij compleet zijn. DSC_0515Wij drietjes zijn een drie-eenheid, zo hoort ons gezinnetje te zijn. Het compleet voelen is voor ons de belangrijkste reden dat wij geen tweede , derde of vierde kindje willen. Ik denk ook aan de toekomst van ons prinsesje, want we willen niet dat ze iets tekort komt later. (Hiermee wil ik niet zeggen dat in een gezin met meerdere kinderen zij iets te kort komen later) Deze uitspraak is voor anderen uiteraard een reden om tegen in te gaan “ahhh nee dan krijg je dus zo’n verwend nest! ” Het enige antwoord dan ik dan zeg is:” Dat is ze nu al!”

Soms denk je dat je naar goede vriendinnen heel duidelijk bent geweest over het niet willen van een tweede kindje. Maar dan ineens, uit het niets, zeer onverwachts duikt dan toch weer die inmiddels akelige vraag op: “er zijn zoveel vriendinnen om je heen zwanger, er worden zoveel baby’s geboren. Begint het niet nu toch stiekem te kriebelen bij je?” Op dat moment wil ik het liefste schreeuwen, boos worden of weglopen, maar dat is natuurlijk niet netjes dus dan zeg ik maar weer heel braaf: “nee, het kriebelt niet.”

Ik heb de laatste jaren al vele reacties gehad van mensen, zowel van vrienden, familie, kennissen en vreemden, op onze keuze dat wij “maar” één kindje willen. Mensen vinden het vooral heel erg zielig voor Dochter dat ze geen broertje of zusje krijgt en wel om verschillende redenen. Ze heeft dan natuurlijk niemand om mee te spelen en zal een eenzaam bestaan als kind leiden. Daarbij is het heel zielig voor haar als mijn man of ik later ziek worden en Dochter alle zorg op zich moet nemen, alleen. De ergste reactie die ik ooit heb gehad van iemand en die me zelfs verdrietig maakte, was: ”één kind, is géén kind.” Wauw, hoe dom kun je zijn om zoiets te zeggen!

Ik ben er inmiddels achter dat het voor anderen ook nooit goed is wat iedereen doet. Dan is er teveel leeftijdsverschil tussen de kinderen, dan weer te weinig, dan is het belachelijk dat je een derde wil en dan weer is het stom dat je géén kinderen wil. Het zou fijn zijn als we iedereen in hun waarde laten, daar wordt de wereld namelijk best een beetje leuker door.

Ik sta op de parkeerplaats van de supermarkt. Ik zie een auto geparkeerd staan, een moeder die probeert om een schreeuwend baby-tje in de maxi cosi te zetten, een peuter die de parkeerplaats over rent en roept dat hij heel erg moet plassen en twee kinderen achterin de auto die op moeder aan het roepen zijn dat ze moet opschieten. Op dat moment kan ik alleen maar denken:”wat weet ik toch zeker dat wij het bij één dochter houden”.

Liefs Miertje

Heb jij ook al eens commentaar gehad op hoeveel kinderen je hebt of het leeftijdsverschil dat tussen je kinderen zit?

Meisjes en jurken, een bijzondere combinatie.

Lieve Miertje, De jurkenjacht is geslaagd! Een prachtige jurk, ik deed hem aan en er kwam zomaar een enorme smile op mijn gezicht. Zusje zei Wauw en Mini vindt hem prachtig want de jurk heeft glitters. Gouden glitters. Subtiel, maar … Lees verder

Koen heeft een snoezel-droom, help jij hem uitkomen?

Soms kom je mensen tegen in je leven die je in één keer in je hart sluit, zaterdag had ik zo’n dag. Hij is lief, bijzonder, uniek en hij is 7 jaar oud. Zijn naam is Koen. Natuurlijk is ieder kind uniek en bijzonder, maar Koen is extra uniek. Hij is namelijk zowel lichamelijk als geestelijke gehandicapt en de doktoren hebben geen diagnose kunnen stellen. Dat is redelijk uniek, toch? DSC_0028 Het mooie is dat Koen ook nog eens een geweldige moeder, vader en zus heeft. Met de moeder van Koen, Ankie, heb ik op de HAVO gezeten, dan spreken we toch al gauw over 20 jaar geleden. Tjee, wanneer je dit zo benoemt dan voel je je toch alweer best oud. Genoeg over mijn leeftijd, ik had het over Koen en Ankie.

Zaterdag heb ik Koen voor het eerst in het echt gezien. Ankie volg ik al enige tijd op Facebook, dus ik lees genoeg verhalen over hun. Zo las ik een verzoekje van Ankie op FB  wat mijn aandacht trok. Ze schrijft dat ze dolgraag een snoezelruimte wil hebben voor Koen en dat ze daarom producten van ForeverLiving verkoopt. Zijzelf gebruikt de producten hiervan al een tijdje en geeft aan dat na een periode van zich niet fit en zelfs depressief voelen, ze zich na het gebruiken van deze producten ineens erg fit voelt. Ze loopt niet meer de hele dag in haar pyjama als ze de deur niet uit hoeft, maar voelt zich weer lekker. Ohja en afvallen is natuurlijk ook wel een leuke bijkomstigheid. Ze gunt anderen ook dit gevoel en mede daarom is ze zelf gaan verkopen. Maar, dit is niet de enige reden, de reden dat ze verkoopt is de snoezelruimte voor Koen. Vrienden stelden al voor dat ze kan gaan crowdfunden of dat ze een potje thuis moet neerzetten wanneer mensen een behandeling krijgen, maar dit alles wil Ankie niet. Ik heb gemerkt dat Ankie een vrouw is met een enorme trots. Ze wil alles zelf doen (uiteraard samen met haar man met wie ze al 19 jaar samen is) en wil niet gaan bedelen om geld. Ze zorgt zelf voor Koen, hij gaat niet naar een instelling, alles, maar dan ook alles doen ze zelf. En aanpassingen aan huis? Behalve een rolstoel, aangepast bed en een stoel, zijn die er niet. De gemeente wil niet investeren in aanpassingen in hun huis, omdat dit huis niet geschikt is voor een gehandicapte jongen.  Ze hebben ook geen aangepaste auto, nu kunnen ze zich nog behelpen, maar willen ze een grotere auto die geschikt is voor aanpassingen mag deze al niet ouder zijn dan drie jaar. Al met al veel gedoe, maar waar het op neer komt, is dat ik zo ongelooflijk veel respect heb voor Ankie. Als zij over Koen praat zie ik zo ongelooflijk veel liefde, maar ook een echte leeuwin die haar welp koste wat kost keihard wil beschermen.

Ankie vertelde mij iets waar ik een brok van in mijn keel kreeg (ik probeerde het te verbergen, maar daar ben ik erg slecht in). Ze vertelde mij dat Koen niet heel erg oud zal worden, dat op zich al vond ik moeilijk om te horen, want een ouder hoort een kind niet te overleven. Maar wat de meeste indruk op mij maakte was dat ze zei dat ze ’s avonds bij het instoppen van Koen, wel eens tegen hem gezegd heeft:“Lief Koentje, als je het niet meer aan kunt, of het wordt je te zwaar, dan mag je gaan hoor jochie”. Poeh die kwam binnen. Dít is houden van, dít is je eigen behoeftes boven die van een ander , je zoon, stellen, dít is een echte leeuwin. Ondanks dat je weet dat zijn verlies het zwaarste zal zijn wat je ooit zal overkomen, vindt ze het duizend keer belangrijker dat Koen een zo mooi en fijn mogelijk leven heeft. Zo lopen er op dit moment ook geen onderzoeken meer om te kijken wat Koen heeft. De tijd die hij nog heeft (hopelijk nog heel lang) willen zij zo fijn als mogelijk houden voor hem, zonder polonaise aan zijn lijf. DSC_0023

Even terugkomen op de snoezelruimte. Ik heb eens gekeken op internet wat het allemaal kost om zo’n ruimte in te richten en ik kan je vertellen, ik sloeg achterover van de prijzen. Belachelijk gewoon wat ze vragen voor kussens, of speeltje, laat staan een matras of lampjes. Koen kan trouwens vrijwel niets zien, alleen lichtjes. Hij hoort wel en hij kan ook voelen. Lopen, praten, vast voedsel eten etc. kan hij allemaal niet. Waar Koen het meeste plezier aan beleeft is aan rollen in zijn bedje. Even lekker bewegen. En lampjes bekijken. Ankie vertelt dat ze dit jaar heel veel moeite had met het opruimen van de kerstboom, omdat Koen het zo geweldig vond om naar de lichtjes in de boom te kijken. Ik gun hem dan ook zo enorm zijn eigen ruimte, groter dan zijn bedje, waar hij heerlijk kan snoezelen. Waar hij zich heerlijk kan uitleven en tot rust kan komen. Ik gun Ankie zo dat ze haar producten goed kan verkopen zodat ze hun droom kan verwezenlijken.

En omdat ik het Koen, zijn papa en mama zo gun, ga ik natuurlijk ook een beetje reclame maken voor de producten van Ankie. Ze verkoopt een Clean 9 (C9) pakket (met maaltijden, gel’s tabletten, etc) waarin je je in 9 dagen fitter voelt. panel3-box Eigenlijk wordt je lichaam gereinigd (zo had Ankie jarenlang iedere dag diarree, wat ze na het gebruik van C9 niet meer had, zo kon ze eindelijk eens een dagje naar de sauna), waardoor je je weer lekker voelt. En omdat je je eet,- en drinkgewoontes natuurlijk aanpast, val je ook nog eens af. De producten zijn op basis van Aloë Vera. Ook biedt Ankie Body Wraps aan, wat volgens haar niet alleen een heerlijke verwennerij is, maar waardoor je ook nog eens enkele centimeters kwijtraakt.

Ik schrijf dit blog niet in samenwerking met wie dan ook, ik heb zelf niets te maken met de producten die Ankie verkoopt. Alhoewel, ik kreeg een lipverzorger mee die ik thuis meteen op deed, zei tegen mijn man dat die wel heel erg lekker rook en ik kreeg meteen een kus op mijn lippen. Ik kreeg een lach op mijn gezicht en ik kan dus wel zeggen dat die lipverzorger zorgt voor een goed gevoel ;).

Liefs Miertje

Wil jij je fit voelen, afvallen en daarmee Koen helpen aan zijn snoezelruimte, dan kun je contact opnemen met Ankie

 

Blue Monday, hoe kom je deze dag door?

In 2005 werd de term  “Blue Monday” verzonnen door een psycholoog genaamd Arnall. Blue Monday valt op de derde maandag van de laatste volle week van januari en zou daarmee dit jaar pas vallen op 25 januari.  Echter lijkt heel social media te denken dat het vandaag is, dus ach, dan plaatsen we vandaag toch al een blogje. Waarom is juist deze dag de meest depressieve van het jaar?kat  De dagen zijn nog donker, de vakanties lijken een eeuwigheid weg en de goede voornemens die iedereen had gemaakt voor in het nieuwe jaar zijn keihard in het water gevallen (snappen jullie nu waarom ik niet aan goede voornemens doe?) Daarbij is de maandag nu eenmaal de minst leuke dag van de week.

We kunnen deze dag voorbij laten gaan door de hele dag diep onder de dekens weg te kruipen, maar dat gaat  niet altijd. We hebben nu eenmaal onze verplichtingen, waar we met liefde aan willen voldoen. Maar hoe gaan we deze dag nu doorkomen, zodat we ons dus niet zo ellendig voelen zoals de psycholoog beweert dat we zullen doen. Hier volgen een paar tips (waarvan sommigen met een dikke knipoog)

Thuis, op je werk of in de auto de meest foute muziek draaien. Hard meezingen met Barbie Girl of de Village People en je humeur wordt er op slag beter van. Muziek is niet voor niets heel belangrijk voor je.

Veel, héél veel chocolade eten. Het eten van chocolade zou de productie van endorfine in ons lichaam stimuleren en we weten allemaal wat dat met je doet; je voelt je er gelukkiger van. Of het allemaal klopt weet ik niet zeker, maar ach wat maakt het uit. Het is gewoon lekker en een placebo-effect kan net zo goed werken 😉

Verwen jezelf door het kopen van een klein cadeautje, door even alleen een kopje thee te drinken, door een heerlijke lange douche/ bad te nemen, je huid te scubben en/ of een maskertje op te doen. Door even alleen aan jezelf te denken voel je je meteen een stuk beter.keep-calm-and-laugh-690

Hardlopen. Oké je moet er van houden, mij zie je geen stukje rennen. Maar ook bij hardlopen komt endorfine vrij waardoor je je gelukkiger voelt. Bij alleen al het dénken aan hardlopen word ik al “blue”, dus dat gaan we maar niet doen.

Tegen iedereen die je tegenkomt vriendelijk “hoi” zeggen. Je wordt er zelf vrolijk van en als iemand “hoi” terugzegt en/of glimlacht en wie weet wordt de ander daar ook vrolijker door. Die ga ik morgen zeker doen!

De hele dag denken dat het dinsdag is. Dit was een tip van mijn man 😉

Ik wens iedereen een hele fijne en vooral vrolijke “Blue Monday” toe!

Heb jij ook nog tips hoe we “Blue Monday” kunnen doorkomen?

Liefs Miertje

 

 

Ik ben verslaafd…aan boeken. Boekenwurm-tag

Mijn hele leven al lees ik boeken. Uiteraard moest ik verplicht boeken lezen voor Nederlands, Engels en Frans. Ik vond dat niet eens erg, ik vond het zelfs leuk. Maar zelfs voor die tijd las ik al boeken, heerlijk verdwalen. Ik kwam op het blog van dochterlief de boekenwurm-tag tegen en ik was meteen dolenthousiast om deze in te vullen. Daar gaan we:

Wat is je lievelingsboek?

Ik lees zo ontzettend veel en ik vind zoveel boeken leuk, maar ik denk dat als ik dan moet kiezen het boek “Millennium” van Stieg Larsson kies. Dit is een trilogie van een helaas al overleden auteur. Er zitten expliciete scenes in en de spanning bouwt zich enorm goed op.

Welk boek is geen aanrader?

Ik houd absoluut niet van boeken zoals “vijftig tinten grijs”. Ik heb ze dan ook niet gelezen, maar ik raad hem ook niet aan.

Favoriete non-fictie boek?

Ik lees eigenlijk geen non-fictie boeken, maar de ene die ik wel gelezen heb vond ik erg mooi en pakkend. Dit was “Sonny Boy” van Annejet van  der Zijl.

Favoriete young adult boek?

Ik heb de boeken van Virginia Andrews verslonden. Vooral toen ik zelf puber was. Ik probeerde mij te identificeren met de hoofdpersonen van het boek, ook pubers. Geheimen, relaties spelen een grote rol. Nog steeds vind ik het prachtige boeken. Vooral de Casteel-serie met HeavenLeigh als hoofdpersoon vond ik schitterend.virginia

Favoriete boek dat je op school moest lezen?

Ik vond de boeken die over de oorlog gingen erg indrukwekkend. Oorlogswinter was één van deze boeken en die heb ik dan ook in een ruk uitgelezen.

Favoriete boek toen je kind was?

Dit is een makkelijke vraag. Dat was het boek “Anna” van Justus Pfaue. Het boek gaat over een meisje dat ballerina is, maar een ongeluk krijgt en moet revalideren. Ik weet niet waardoor precies, maar dit boek maakte veel indruk op mij. Misschien omdat ik zelf op een blauwe maandag ook op balletles zat.

Favoriete voorleesboek?

Vorig jaar is het boek “Gorgels” van Jochem Meyer uitgekomen en ik heb dat boek meteen gekocht. Ik lees iedere avond voor en dit boek hebben we in één week uitgelezen. Wat een grappig en spannend verhaal, echt een aanrader!

Welk boek maakt je aan het lachen?

Ik lees voornamelijk thrillers en hoe smeriger, spannender, bloederiger hoe beter. Deze boeken zijn dan ook niet heel grappig, ondanks de soms leuke dialogen. Ik kan dus geen boek noemen wat mij aan het lachen heeft gemaakt.

Welk boek laat je huilen?

Deze vraag is een stuk makkelijker. Ik huil vrijwel nooit bij boeken, maar er is één boek waarbij de tranen over mijn wangen liepen. “Haar naam was Sarah” van Tatiana de Rosnay. Over de oorlog en een zoektocht naar een broertje…pfff

Welk boek maakt je bang?

Zoals ik al schreef lees ik veel thrillers. in deze boeken gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen; de moord op kinderen, snuff-movies en andere akelige dingen. het idee dat deze dingen ook allemaal écht gebeuren, dat er kinderen/ mensen zijn die op dit moment misschien wel echt in een kelder zijn opgesloten maakt mij wel bang.  “Meisjes plagen” van James Patterson (verfilming “Kiss the girls” met Morgan Freeman) is hier een goed voorbeeld van.

Noem een boek waarin de hoofdpersoon op je lijkt?

Ik ben nog geen hoofdpersoon tegen gekomen waarvan ik vond dat die op mij lijkt. Ik wíl wel graag op de stoere rechercheur lijken die geen angst kent en achter moordenaars aan zit.

Welk boek heeft je leven veranderd?

Geen enkel boek heeft mijn leven veranderd. Wel maakt het dat boeken, films en ook mijn werk het maakt dat ik weet hoe akelig het in de wereld kan zijn.

Noem een boek waarin je zou willen wonen.

Qua omgeving zou ik graag willen wonen in de boeken die zich afspelen in Noorwegen. Ik vind dat een prachtig land en als ik de boeken lees waan ik mij even in dat land.

Noem een boek met jouw droomprins?

In mijn boeken komen geen droomprinsen voor.

Langste boek dat je hebt gelezen?

“Ik ben pelgrim” van Terry Hayes. Dat boek heeft 704 pagina’s. Ik vind het ook heerlijk om boeken te lezen die heel lang zijn. Als ik al zie dat een boek maar 200 pagina’s heeft vind ik dat jammer. Overigens is “Ik ben pelgrim” een ontzettend goed boek!

Noem een boek waarvoor je je stiekem schaamt?

Geen enkel boek.

De mooiste verfilming?

“Millennium” van Stief Larsson, maar ook “Haar naam was Sarah”. Twee totaal verschillende boeken, maar beide films hiervan vond ik heel indrukwekkend.

Favoriete scene?

Favoriet wil ik het niet noemen, maar de scene waar “Sarah” haar broertje vindt vind ik de meest indrukwekkende scene ooit uit een boek.

Uit welk boek kun je quoten?

Zo’n goed geheugen heb ik niet. Ik heb al honderden boeken gelezen, dus dat is niet zo makkelijk haha.

 

Laatste boek dat je hebt gelezen?

“Oorlogskind” van Camilla Lackberg. Leuk boek, maar niet de beste die ik ooit heb gelezen.

Welk boek ben je momenteel aan het lezen?

“Lieveling” van Kim van Kooten. Niet een boek die ik zelf zou kiezen, maar het verhaal is mooi en indrukwekkend en grappig geschreven.

Welk boek wil je hierna gaan lezen?

Geen idee, áls ik maar kan lezen. Als ik geen boeken meer voorhanden heb, dan schiet ik in de stress, ik ben zó verslaafd.

Welk boek heb je stiekem niet gelezen?

Ik heb zelfs alle boeken voor school gelezen 🙂

Door welk boek kom je maar niet heen?

Sinds ik moeder ben vind ik het soms moeilijk als ik boeken lees waarin kinderen ontvoerd worden. In de boeken van “Karen Rose” komen vaak kinderen voor, en dan niet op een leuke manier. “Over de schreef” ligt nog steeds op mijn nachtkastje, omdat ik er maar niet doorheen kom. Niet omdat het geen goed boek is, maar omdat mijn moederhart dan heel veel pijn doet.

Welke boeken lees jij graag? Neem de tag over, ik ben heel nieuwsgierig naar jouw antwoorden, misschien brengt mij dat nog op ideeën!

Liefs Miertje