Help, ik heb ontvriend!

Sinds enkele jaren ben ik fanatiek gebruiker van Facebook. Hyves was aan het doodbloeden, dus iedereen ging over naar FB, zo ook ik, want ik wilde natuurlijk niet te veel missen van iedereen. Familie, vrienden en bekenden die ik via internet heb leren kennen werden ook mijn “online-vrienden”. Wat ik toentertijd nog niet wist was dat er blijkbaar allerlei protocollen en etiquette bestaan op het gebied van “vrienden” op social media.

Een half jaar geleden schreef ik nog dat ik verslaafd was aan social media en dat ik hier graag een verandering in wilde. Enkele veranderingen heb ik dan ook met succes doorgevoerd en daar ben ik nog steeds blij om. Alleen, en daar komt het, brengen deze veranderingen soms nogal wat teweeg.

51190_ontvriend-door-jou

Met de komst van Facebook zijn er ook nieuwe woorden in de Nederlandse taal verschenen, zoals liken, unliken en ontvrienden. En om dat laatste woord gaat mijn blog. Het lijkt namelijk dat je wanneer je mensen ontvriendt dat je daar een zeer goede reden voor moet hebben en iemand op z’n minst een verklaring verschuldigd bent. Wist ik veel!

Bij het fenomeen ontvrienden lijken er zich drie groepen te vormen: de eerste groep ziet niet eens dat ze ontvriend zijn en wanneer ze het zien dan maakt het niet uit. Tot deze groep behoor ik. Ik houd mijn vriendenaantal niet bij en merk dan ook vrijwel nooit wanneer ik een vriendje minder heb. Als ik dit wel zou zien trek ik mij dit ook niet persoonlijk aan, zo gaat het nu eenmaal online. De tweede groep merkt het op, vindt hier misschien iets van, maar doet er vervolgens niets mee. “So be it”. En dan heb je nog die derde groep, de personen uit die groep merken wanneer ze ontvriend worden, want ze houden dit bij, ze vinden dit absoluut niet leuk en vinden het vervolgens ook nodig om op hun eigen Facebook een verontwaardigde status te zetten over het feit dat ze ontvriend zijn en dat ze totaal niet begrijpen wat ze verkeerd hebben gedaan. Tot mijn verbazing heb ik deze statussen geregeld voorbij zien komen. Blijkbaar is het voor die mensen nodig om je netjes bij hen af te melden met een geldige reden, want heb je dat niet gedaan en/ of reageer je niet meer, dan moet die ontvriendde persoon toch echt iets vreselijks hebben gedaan wil iemand ineens geen vriendjes meer met hem zijn.  Het lijkt erop dat deze personen een grote waarde hechten aan het aantal vrienden en ook of deze vrienden vaak genoeg reageren op hun statussen. Wanneer iemand dan ineens geen vriendje meer wil zijn, dan lijkt het alsof voor hun die waarde daalt.

Begrijp mij niet verkeerd, want ook ík heb enkele zeer waardevolle vriendschappen opgebouwd dankzij social media en hecht ik hier veel belang aan. Alleen zijn dit ook vriendschappen waarvan ik weet dat zij er ook altijd voor mij zullen zijn wanneer ik ze nodig mocht hebben. En natuurlijk heb ik ook vrienden in mijn lijst die gewoon hele leuke kennissen zijn die ik graag volg.

Aan die derde groep mensen zou ik willen adviseren: kom achter de computer uit, ga naar die persoon toe  of bel hem voor goed gesprek. Is dit teveel moeite dan moet je jezelf afvragen of deze onlinevriendschap wel zoveel waard is en of je er dan ook zoveel waarde aan moet hechten dat deze “vriendschap” voorbij is.

Hier staat de koffie in ieder geval voor je klaar!

 

Liefs Miertje

Ps. vergeet niet mijn blog te “liken” 😉

 

 

Mijn bekentenis

Een blog uit de oude doos

“Ach Mik heeft vorige week wat leuks gedaan, ze had…”. “Ja, dat heb ik inderdaad al gelezen op Facebook.” Dit is me niet maar een keer overkomen, maar dit is mij al te vaak gebeurd. Doordat ik mijn hele hebben en houden op Facebook zet, is er nog maar weinig nieuws wat ik mijn omgeving kan vertellen.


Gisteravond lag ik in bed en kon ik niet slapen. Ik ging denken en bedacht mij ineens dat ik vond dat ik te afhankelijk was van social media en mijn telefoon. Te afhankelijk in de zin van: ik ben verslaafd. Een verschrikkelijke gedachte, verslaafd? Ik? Aan iets wat men social media noemt? Ik moest echt toegeven dat dit het geval is. Voordat ik ga slapen check ik nog even nu.nl, twitter, facebook, whatsapp, instagram en misschien speel ik dan ook nog een spelletje. Als ik wakker word, hetzelfde riedeltje wat ik van mijzelf moet afspelen. Want nee, ik wil niets missen. Ik wil niets missen van het nieuws, wat mijn vrienden schrijven, wat zogenaamde bekende Nederlanders te melden hebben en of zij nog kekke nieuwe foto’s hebben gepost op Instagram. Dit alles bedenkende bedacht ik mij, ik lijk wel gek! Nee, sterker nog, ik BEN gek. Welke idioot laat een deel van zijn leven leiden door social media en een telefoon? Ik, zegt de gek, en ik denk velen met mij. Het is gelukkig niet zo dat mijn gezin of mijn werk er onder lijdt, maar ik moet wel erkennen, misschien zelfs bekennen, dat het een groter deel van mijn leven is dan goed voor mij  is, of dan wat ik wil toegeven.

Waar komt deze verslaving dan toch vandaan? Ja, ik ben een heel nieuwsgierig iemand, ik ben bang dat ik dingen mis, ik vind het leuk als mensen reageren op mij en van een discussie ben ik ook niet vies. Met alle respect, maar wat mis ik als iemand schrijft dat hij naar de dierentuin is geweest, een overheerlijke pasta heeft gegeten of vreselijk ziek in bed ligt? Niets, ik mis dan helemaal niets. En erger is, ik schrijf al deze dingen zelf ook. Facebook is toch bijna puur een soort dagboek, om je eigen leuke en minder leuke dingen in kwijt te kunnen. Want eerlijk is eerlijk, ook jullie interesseert het niets dat ik naar de Toppers ben geweest, dat Mik weer gekke bekken trekt of dat ik het huishouden weer eens niet heb gedaan.

Hetzelfde geldt voor Instagram (allemaal vrolijke, gezellige, leuke foto’s van mensen die ik toch niet ken), Twitter (alleen het nieuws en politieberichten zijn echt boeiend), de spelletjes die ik speel ( so so Miron zit jij al in level 75 van Hayday, knap hoor) en ook voor Whatsapp. Ik heb de neiging om overal op te reageren en ook vaak om het laatste woord te hebben (puur uit beleefdheid mensen).

Dus, ik ben tot een conclusie gekomen: ik ga een groot deel van social media/ smartphone uit mijn leven bannen. Ik wil niet afhankelijk zijn van dit alles en ga tegen mijn verslaving in.

Toen ik tot dit besluit ben gekomen heb ik meteen Facebook Messenger van mijn gsm gegooid, net als enkele spelletjes en Instagram. En weet je, dat was heerlijk om te doen en ik voelde mij meteen bevrijd (oh hemel wat klink ik zweverig, dat past niet echt bij me).

Uiteraard ga ik nog meer rigoureuze veranderingen doorvoeren:

– Op twitter ga ik alleen nog het nieuws en politieberichten volgen (dus alle mensen die ik        persoonlijk ken en bekende Nederlanders ga ik verwijderen).

– Ik ga alle spelletjes van mijn gsm gooien behalve wordfeud, want anders heb ik een verdrietige moeder.

– Ik ga de groepsgesprekken op whatsapp verwijderen. Als mensen echt heel graag iets met mij willen delen, mogen ze mij bellen, smsen, of natuurlijk gewoon een appje sturen (langskomen mag ook)

– En dan Facebook, misschien wel mijn grootste verslaving. Omdat ik hier ook contacten onderhoud met mensen die ik niet vaak zie, wil ik FB er niet helemaal van af gooien. Ik heb met mijzelf de afspraak gemaakt, dat ik iedereen eraf ga gooien (ontvrienden wil ik het niet noemen, want het zijn wel nog vriendjes) die ik vaker dan 1 a 2 keer per jaar zie. Ik wil mijn vrienden/ familie namelijk wel nog wat te vertellen hebben als ik ze zie. Tevens ga ik niet meer iedere scheet die Mik laat, of ik, op FB zetten en zal ik een stuk selectiever gaan worden in hetgeen ik post.

Als ik dit allemaal zo opschrijf bedenk ik mij dat het best lastig gaat zijn en deze gedachte maakt mij aan het schrikken. Dat ik het lastig ga hebben met iets wat social media heet uit mijn leven te bannen. Het is toch te gek voor woorden.

Ik moet mij nu nog gaan bedenken wanneer ik het ga doorvoeren allemaal, ik denk vanavond, of morgenvroeg? Nee want dan heb ik tijd voor mezelf…dan maar morgenmiddag, of toch..????

Babyshower

Al wekenlang werd er in het geheim gewerkt aan een geweldige verrassing voor een vriendin van mij. Zij is op 20 december uitgerekend en het was dus tijd voor een welverdiende babyshower. Een tijd terug werd er een whatsappgroepje in het leven geroepen om alle ins en outs te bespreken. We hadden het over wat we gingen doen, hoeveel we gingen bijleggen, wie wat deed en uiteraard wanneer dit ging gebeuren. Haar vriend werd ook meegesleept in dit complot om het tot één grote verrassing te maken.

En een verrassing dat werd het! Iedereen was mooi op tijd aanwezig en vriendin was door haar vriend weggelokt met een smoesje. De organisatie was al eerder in hun huis om alles tot in de (perfecte) puntjes voor te bereiden. Enkele smsjes werden naar vriend gestuurd, zodat wij op tijd klaarstonden met een champagneglas ranje in onze hand.DSC_0011

We werden muisstil en wachtten op het moment dat vriendin binnen ging komen. Ik werd er zelfs een beetje zenuwachtig van, met trillende handjes hield ik mijn fototoestel vast want ik had mezelf gebombardeerd tot paparazzi. Dan komt het moment, er werd gezegd dat ze eraan kwamen. De deur ging open, het gordijn ging open en….BABYSHOWER!!!! Die reactie, de reactie van vriendin was onbetaalbaar. Ze schrok zich helemaal te pletter en haar emoties (hormonen) kwamen vrij. En zij was niet de enige die wat traantjes liet zeg en hoorde ik. En uiteraard kon ik het zelf ook niet drooghouden.

Nadat ze van de schrik was bekomen hieven we ons glas op het mooie gezinnetje. Er waren heerlijke, zoeten dingen gemaakt die niet alleen zalig smaakten maar er ook nog eens prachtig uitzagen. Een taart, tompoucen, versierde negerzoenen en ga zo maar door.

Uiteraard hadden we ook nog wat leuke doe-dingen voorbereid. In een boekje schreven wij onze gelukswensen en de dag waarvan wij dachten dat de baby geboren zou worden. Ook hadden we allemaal een babyfoto van onszelf meegenomen en vriendin mocht gaan kijken welke foto van wie was. Dit was nog niet eens een makkelijk klusje, dus mocht ze op den duur een hulplijn in schakelen. Haar vriend en zoontje hielpen haar bij deze bijna onmogelijke taak. Nadat ze ze eindelijk had geraden, gingen wij verder met rompertjes te versieren. De kleine mag straks niet klagen over een tekort aan rompertjes, want ze heeft er nu een heleboel bij. Mooie teksten, tekeningen en versieringen, ze zijn stuk voor stuk prachtig geworden.

Aangezien een hoogzwanger dame, waarvan de emoties nog steeds hoog waren ook haar rust nodig heeft, zijn we na 2 uurtjes langzaamaan gestopt met de babyshower. Nog even met z’n (bijna) allen op de foto, zodat deze herinnering voor altijd blijft voortbestaan.

Het was super, zo leuk om dit te doen voor iemand. Zo grappig dat bij vriendin langzaam allerlei kwartjes begonnen te vallen omtrent de laatste weken. Zo leuk om haar reactie te zien op het moment dat wij in koor BABYSHOWER riepen.

Heb jij ook een babyshower gehad of georganiseerd en hoe was dat dan?

Liefs Miertje

 

Ik word gék van jouw gekraak!

Misofonie:”afkeer van geluid.” Maandenlang ben ik aan het bedenken of ik hier een blog over durf te schrijven. Durf ik mij wel kwetsbaar op te stellen ten aanzien van mijn vrienden, familie en bekenden. De angst dat men mij niet serieus neemt, er grapjes over maakt en mij uitlacht is groot, maar desondanks heb ik vandaag besloten dat ik de stoute schoenen ga aantrekken en mij in het diepe waag.


Sinds mijn jeugd heb ik er al last van en sinds enkele jaren bestaat er een naam voor. Terwijl ik steeds maar dacht dat ik mij hierover aanstelde.  Niets is minder waar, gelukkig. Wat een verademing was het toen ik hoorde dat er een naam voor was en dat ik mij niet aanstelde en dat ik niet de enige was die hier last van heeft.

Wat misofonie betekent is afkeer van geluid. Met afkeer wordt bedoeld walging, woede, verdriet. Dat is precies wat ik voel als ik bepaalde geluiden hoor. Geluiden die iedereen hoort en sommige geluiden waarvan mensen zullen zeggen: “ja maar, dat vind ik ook irritant hoor!'” Maar hetgeen ik voel is meer dan irritatie, het is een intense woede, gepaard met hartkloppingen waarbij ik denk dat mijn hart mijn lichaam uit springt. Een dusdanige afkeer waardoor ik mij in sommige situaties niet eens wil begeven of uit de weg probeer te gaan. Ik zal enkele voorbeelden beschrijven, zodat jullie een beeld hierbij kunnen vormen.

Tijdens vergaderingen op mijn werk komt het geregeld voor dat een collega constant met een pen zit te klikken, je kent ze wel: zo’n BIC-pen. Ik hoor je nu al denken dat je dat ook erg vervelend vindt. Maar word je dan ook boos? Wil je huilen, schreeuwen, keihard wegrennen, die pen afpakken en door de hele kamer smijten? Ik dus wel. Deze collega weet dat ik dat geluid irritant vind (hij weet niets van mijn misofonie) en ik kan soms met signalen duidelijk maken dat hij de pen weg moet leggen. Helaas vergeet hij dit na enkele minuten en pakt vervolgens weer zijn pen. Ik houd hem constant in de gaten zodat ik weer signalen kan geven, maar vaak durf ik het ook niet vaker dan een keer te vragen. Misschien word ik wel uitgelachen of niet serieus genomen.

Een hele tijd geleden zat ik in de bioscoop (sowieso een hel voor misofonen) en naast mij, met een gangpad ertussen, zat een vrouw – in mijn ogen- enorm hard te ademen. Ik dacht dat ik gek werd. Ik heb de halve film met mijn hand op mijn oor onderuit gezeten zodat ik het maar niet zou horen. In de bioscoop is het sowieso al verschrikkelijk met al die popcorn en chips etende mensen. Een stukje chips wordt niet in zachtjes in de mond gestopt, maar met veel en luid gekraak. Ik ga graag naar de bioscoop en laat mij dit niet onthouden door mijn misofonie, maar geloof me als ik zeg dat ik niet altijd relax een filmpje kan kijken.

En thuis, mijn arme man, thuis is het het ergste. Mijn man is maandenlang verkouden geweest, waardoor hij constant zijn neus ophaalde. Bij iedere ophaal kromp ik ineen van woede en keek ik hem boos aan. Heel oneerlijk, ik weet het, maar ik werd gek. Ik vroeg hem dan ook of hij zijn neus wilde snuiten en dat deed hij dan ook ondanks dat hij dat absoluut niet fijn vindt om te doen en al helemaal niet 20 keer per dag. Man eet ook al geen chips meer in mijn bijzijn en als hij zijn nagels moet knippen doet hij de badkamerdeur dicht zodat ik het niet hoor. Ik weet en merk aan alles dat hij zijn uiterste best doet om rekening met mij te houden en dan nog “zeur” ik over de geluiden die hij dan toch maakt. Het is natuurlijk ook onmogelijk om geen geluiden te maken die mij niet irriteren.

Een ander nogal (achteraf) grappig voorbeeld is de volgende: ik was met man uiteten en we hadden een leuk plekje gekregen. We hadden ons eten gekregen toen er ineens een man aan de andere kant van het gangpad kwam zitten. Dit was sowieso al raar omdat deze man bijna het hele restaurant kon kiezen om te zitten en dan toch “naast” ons kwam zitten. Enfin, meneer gaat zitten en begint constant met zijn vingers op de tafel te tikken. Waarom? vraag ik mij dan af. Dat was moment nummer een waarvan ik gek werd. Man probeerde mij al af te leiden met humor wat op sommige momenten ook lukte. Ik was aan het aftellen totdat meneer zijn eten kreeg zodat hij ophield met tikken. Je raadt het al, het eten kwam, meneer schept iets op zijn vork en zijn mond gaat open met hard gesmak. AARGHH. Wat een walging en woede ging er door mij heen en dat de hele tijd dat hij aan het eten was. Toen was het moment dat zijn eten op was en ik daar erg blij om was want erger zou namelijk niet kunnen, meneer kreeg zijn zoveelste biertje en daar kwam het volgende geluid: geslurp. Het kon dus wel erger. Ik vroeg zo snel mogelijk onze rekening en weg waren wij. Ondanks dat man mij goed heeft proberen af te leiden, was ik zo blij toen we uit het restaurant waren. Ik heb overigens best een leuke avond gehad hoor.

Al die geluiden klinken voor mij als een nagel die over een schoolbord (wel die retro krijtborden) gaat en dan 100 keer erger. Vreselijk dus. Andere geluiden die mij de rillingen geven en waarvan ik woedend word zijn fluitende mensen (heel fijn hoor als mensen vrolijk zijn en fluiten, maar ik wil dan het liefste wegrennen of degene met zijn kop tegen de grond duwen), gapen, vaak achter elkaar niezen, een kauwgum kauwen, appels/ wortels eten, ademen, slurpen en snurken. Ik vergeet er nu vast velen, want dit rijtje is veel langer.

Dit alles opschrijven kost mij totaal geen moeite, maar van het idee dat dit wereldkundig gaat worden krijg ik de hartkloppingen. Toch ga ik het doen, want ik vind dat misofonie bekender moet worden en dat mensen met misofonie serieus worden genomen, Ik schrijf ook mee op de FB pagina van misofonie en die herkenning die ik daar zie vind ik erg fijn.

Wil je er meer over weten, check dan: https://nl.wikipedia.org/wiki/Misofonie en/ of Vereniging Misofonie

Liefs Miertje

Vaarwel blauwe envelop

Enkele weken geleden verscheen er een commercial op televisie met de tekst “vaarwel blauwe envelop”. Een tekst met een boodschap welke veel mensen als muziek in de oren klinkt. Want iedere keer als er zo’n blauwe envelop op de deurmat valt weet je dat je je welverdiende centen mag overmaken aan de belastingdienst. Nu is dat verleden tijd, want sinds kort krijg je de post van de belastingdienst digitaal en kun je via jouw eigen DigiD inloggen en je post inkijken. Het zal geleidelijk aan gaan, maar op den duur (over 2 jaar) zal alle post van de belastingdienst digitaal zijn.

persbericht-beeld-vaarwel

Nu denken jullie misschien “ja en?” maar uiteraard is er een reden dat ik dit blog schrijf. Ik ben werkzaam bij Bemoeizorg en daar werk ik met zorgwekkende zorgmijders. Veel van deze mensen hebben moeite met hun administratie in orde te houden en hebben vaak (hoge) schulden. Ik kom geregeld bij cliënten die zakken vol met (ongeopende) post hebben liggen die ik dan samen met hen mag gaan sorteren. Sommige cliënten hebben last van een “post-fobie” en durven hun post niet meer open te maken omdat ze bang zijn hun zoveelste herinnering, aanmaning en/ of dwangbevel te krijgen.

En dan komt ineens de belastingdienst aanzetten met “vaarwel blauwe envelop” en streven er naar om binnen 2 jaar alle post digitaal te maken. Dat betekent: 1. mijn cliënten hebben een DigiD nodig. Uiteraard hebben ze die nu ook al nodig om hun zaken te regelen, maar voor velen is zelfs dit al een uitdaging. 2. mijn cliënten hebben een computer nodig. Zelfs anno 2015 zijn er nog genoeg mensen die geen computer hebben, gewoonweg omdat ze deze niet kunnen betalen. 3. mijn cliënten hebben internet nodig. Internet kost geld, geld wat niet iedereen heeft en zonder internet komen zij (thuis) dus ook niet op hun inbox van de belastingdienst.

Even resumerend: ik kom bij cliënten die hun post al niet openmaken uit angst en dan wordt van hen dan nu ook nog verwacht dat ze zelf op internet gaan om te kijken of ze wederom een aanmaning of dergelijke hebben gekregen van de zo gevreesde belastingdienst. Dit is zo lastig voor hun en zo’n enorme drempel dat ik vrees dat hierdoor mensen nog meer in de problemen komen. Het kost mij soms al moeite om ergens binnen te komen, het kost mij moeite om mensen zo ver te krijgen dat ze mij toegang geven naar hun financiën en “vaarwel blauwe envelop” zal mij nog meer moeite gaan kosten om alles op orde te krijgen. Nu vind ik het super leuk werk en ga ik een uitdaging niet uit de weg, maar echt heel handig vind ik dit dus niet. Uiteraard kun je een persoon machtigen om in te kunnen loggen dit allemaal te kunnen regelen, maar vele van mijn cliënten hebben geen netwerk dat hun hierbij kan helpen. En dan heb ik het in dit blog nog niet gehad over de ouderen onder ons, die op z’n zachts gezegd niet altijd verstand hebben van computers.

Toevallig las ik vandaag dat het wel mogelijk blijft om je post per brief te blijven ontvangen, maar ik ben bang dat ze dat dan zelf mogen gaan aanvragen. Misschien zie ik wel heel veel beren op de weg die mettertijd wellicht zullen verdwijnen, maar tot dat die verdwenen zijn maak ik mij wel een beetje zorgen over onze zorgwekkende zorgmijders.

Leuker kunnen ze het niet maken, wel moeilijker.

Liefs Miron

Bemoeien is mijn werk

Wanneer ik mensen vertel dat ik bij Bemoeizorg werk zie ik vaak grote vraagtekens boven hun hoofd verschijnen. Ik vertel dat ik werk met zorgwekkende zorgmijders, maar ook dan blijft het één groot vraagteken. Maar wat houdt mijn werk dan in en wat doe ik zoal op een dag? Ik zal jullie een kijkje geven in mijn werk bij Bemoeizorg.

Jullie snappen dat de foto’s die ik hier plaats niet van cliënten van ons zijn, maar van internet zijn overgenomen. Ik beschrijf tevens geen bestaande casussen, ook dit vanwege privacyredenen. Het zou immers erg vervelend zijn als een cliënt of (bekenden van een cliënt) (toevallig) mijn blog leest en zichzelf hierin herkent.


De functie die ik heb heet ambulant woonbegeleidster en daarnaast houd ik mij ook bezig met het juridische gedeelte, zoals uitkeringen aanvragen, bewindvoering aanvragen en dergelijke.

Iedereen kan bij ons een melding doen over iemand waar zij zich zorgen om maken en die iedere vorm van hulpverlening weigert. Bijvoorbeeld omdat iemand zijn woning totaal verwaarloost en psychisch niet in staat is voor zich zelf te zorgen en daardoor niet zijn problemen kan aanpakken. Of iemand die verslaafd is en daardoor vele problemen heeft veroorzaakt, zoals overlast, geen uitkering kunnen aanvragen en dergelijke. Indien wij weten dat iemand niet al in zorg is (en zorgmijdend) gaan wij er op af (altijd met z’n tweeën) en proberen wij contact te maken. Jullie kunnen je voorstellen dat niet iedereen het erg leuk vindt als er ineens vreemden aan je deur staan die zich eens even met je leven gaan bemoeien. Verrassend genoeg worden wij vaak toegelaten in de woning en mogen we (op het tempo van de cliënt) aan de slag gaan.

Sommige woningen waar wij komen zijn enorm verwaarloosd. Overal liggen lege blikken bier of flessen wijn, de vuilnis ligt verspreid over de hele vloer en reikt tot aan het plafond en dat in de hele woning. De geur die in deze woningen hangt kun je onmogelijk plezierig noemen en het is dan soms ook wel even slikken als je een woning binnenkomt.

Helaas komen we ook in situaties waarbij er dieren zijn betrokken, verwaarloosde dieren. Persoonlijk vind ik dat altijd erg moeilijk om te zien, vooral erg schrijnend omdat hun baasje niet voor de beestjes kan zorgen. De uitwerpselen liggen door de hele woning en de geur is dan ook niet te harden.

Wat wij proberen te doen is samen met de cliënt kijken waar hij hulp bij kan gebruiken en hoe wij dat samen kunnen gaan doen. Zo laten we wel eens een schoonmaakbedrijf komen om alles op te schonen, melden wij iemand aan bij verslavingszorg of bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg, gaan we samen met iemand naar de bewindvoerder om de financiën weer op de rails te krijgen, vragen wij thuiszorg aan en ga zo maar door.

Iedere stap die wij samen met een cliënt zetten is een stap in de goede richting en dat maakt dit werk onder andere zo leuk. Alleen al de woning in komen van iemand is een succes en alle verdere stappen geven een super gevoel! Ik vind dat ik een van de leukste banen heb die bestaan. Het is ontzettend veelzijdig; je bent altijd onderweg en komt bij mensen thuis en je ontmoet veel verschillende mensen, van jong tot oud, man en vrouw en ieder met zijn eigen uitdagingen.

En wanneer je na een tijd weer afscheid neemt van je cliënt, omdat deze de zorg krijgt die hij nodig heeft en hij zegt dat het erg fijn was dat mensen zich toch met hem gingen bemoeien, weet ik dat we weer goed werk hebben verricht.

Liefs Miertje

Mijn leven in de TBS

Zoals de titel doet aangeven heb ik een leven gehad in de TBS. Maar liefst 2 jaar van mijn leven heb ik daar doorgebracht en het was niet altijd een pretje. Het begint bij binnenkomst; je spullen moet je op de band leggen om door een röntgenapparaat te worden gehaald, je legitimatie moet je laten zien en indien nodig word je ook nog eens gefouilleerd. Oh, even voor de goede orde. Ik heb geen misdaad gepleegd en ik heb geen ernstige psychiatrische aandoeningen. Ik was als sociotherapeute werkzaam in de kliniek.

Op mijn 26e werkte ik in de gehandicaptenzorg en dat was vreselijk. Ik heb heel veel respect voor mensen die in deze zorg werken, maar voor mij was het niet weggelegd. Voor mij was het een kwestie van beter dit werk dan geen werk, want de banen lag op dat moment niet voor het oprapen. Ik wilde iets totaal anders en zoals ik al in mijn blog over mijn sollicitatie voor de functie van recherchekundige schreef, ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in misdaad en de psyche van de mens in dezen. En waar kun je dan beter werken dan in een TBS-kliniek. Ik heb gesolliciteerd en ik werd aangenomen. Wat vond ik dat spannend zeg, als 26 jarig meisje in deze donkere, onbekende wereld stappen. Terugkijkend was 26 jaar toch echt veel te jong om dit verantwoordelijke werk te doen. Wat weet je nu eenmaal echt van dit werk als je zo jong bent? Ik heb mijn werk altijd met enorm veel plezier gedaan en om even lekker zelfverzekerd over te komen, ondanks mijn jonge leeftijd vond ik dat ik het best aardig heb gedaan. Om jullie een beetje een beeld te geven wat ik er zoal heb meegemaakt zal ik hier wat over schrijven.

Ik weet nog de eerste dag in de kliniek. We gingen met ongeveer 10 patiënten lunchen op onze afdeling. Zelfs dat vond ik al spannend, daar zat ik dan als jonge, kleine, blonde meid tussen de “gekken”. Een tafel naast mij zat een man, beetje het uiterlijk van een skinhead, de hele tijd gemeen naar mij te kijken. Oeh wat kreeg ik de kriebels van die kerel. “wat zou hij gedaan hebben?” vroeg ik mij af. Nadat ik de hele dag een ongemakkelijk gevoel bij hem had besloot ik tijdens het televisie kijken het gesprek maar eens met hem aan te gaan en wat bleek, hij was eigenlijk erg oké, ja mensen ook TBS-patiënten kunnen aardige mensen zijn.  De resterende tijd dat ik op die afdeling zat had ik prima contact met deze man en ik heb hem ook verteld welke indruk hij op mij maakte die eerste keer. Ik geloof dat hij dat wel grappig vond.

Op het moment dat ik dit typ bedenk ik mij hoeveel ik hierover kan schrijven, maar dan wordt mijn blog zo lang. Nou, nog één situatie en de rest bewaar ik wel voor een andere keer.

Een patient van ons moest vanwege bepaald gedrag op zijn kamer eten, dus liep ik richting zijn kamer met in mijn hand zijn bord met eten. Hij was op de gang en ik zei hem dat hij naar zijn kamer moest gaan om te eten. Detail: deze man was 2 meter lang en ik ben 1.60 m. Hij stond voor mij en zei dat hij absoluut niet naar zijn kamer ging. Ik bleef rustig en zei hem vriendelijk dat hij toch echt naar zijn kamer moest gaan, omdat wij ook aan ons eten wilden beginnen. Patient bleef weigeren en kwam dichter op mij staan. Zijn letterlijke woorden waren toen:”ik  ga niet en jij en ik gaan nu vechten, kom we gaan vechten”. Ik stond stijf, ik was bang, de adrenaline stroomde door mijn lijf, van mijn tenen tot mijn kruin en weer terug (maal 10). Ik en vechten? nee. Ik en vechten met een 2 meter lange kerel? uhm echt niet. (note: het delict van deze man was ook gerelateerd aan flinke bedreigingen). Ik bleef nog steeds rustig tegen hem praten, maar hij deinsde niet terug. Op dat moment kwam een andere patiënt tussen ons in staan en zei tegen de bedreigende meneer dat hij moet ophouden. Ja ook zó kunnen TBS-patiënten zijn. Snel daarna kwam ook mijn collega op de ontstane tumult af en ik werd “bevrijd” uit mijn zeer benarde positie. Ik ging terug naar kantoor en toen ik daar kwam mocht ik van mijzelf alle emoties die ik voelde eruit laten. Ik heb een potje hard gehuild en ben weer verder gegaan. De patiënt in kwestie moest door dit (delict) gedrag in afzondering worden gebracht door mijn collega’s, maar helaas ging dat niet zonder slag of stoot, letterlijk.

Mooie en vervelend, spannende en bijzondere momenten heb ik hier meegemaakt waar ik zeker nog een keer een blogje aan ga besteden.

Liefs Miertje